βαριοπούλες του νόμου και απογραφή κράτησης…

         
η πρώτη μου φορά, ήταν νυχτερινή και έλαβε χώρα στο Μπάρι…
γύρναγα από μπαρότσαρκα, χωρίς χαρτιά πάνω μου όταν δυο καραμπινιέροι με σταμάτησαν για έλεγχο…
το μόνο ενοχοποιητικό σημάδι πάνω μου, ήταν τυλιγμένο στο λαιμό μου, άσπρο με μαύρα καρώ…
παλαιστίνια;
όχι, γκρέκα…
χαρτιά;
πάνω μου δεν έχω παρά κάτι ψιλά, έκανα βγάζοντας τα από την τσέπη μου…
πέρασα τη νύχτα στο αστυνομικό τμήμα, η φίλη μου δεν ήταν σε θέση να ρθει να βεβαιώσει οτι εγώ είμαι εγώ…
βα φανκούλο Μάρθα!
η μόνη συμβουλή που μπορώ να προσφέρω για την περίπτωση που ξυπνήσετε πάλι με σκοτοδίνη σ’ ένα διαμέρισμα, πάλι σε κακό χάλι από μεθύσι, πάλι χωρίς μνήμη του πώς φτάσατε εκεί ή γιατί, καθώς οι μπάτσοι πασχίζουν να γκρεμίσουν την πόρτα και είστε περιστοιχισμένοι από κλποπιμαία κα εμπορεύματα που ποτέ δε θ’ αναγνωριστούν ως νόμμα, ενώ βρίσκεστε στο ζενίθ της υπόληψής σας ως φιλόλογος που ληστεύει τράπεζες, είναι ότι
χ) θα ανακαλύψετε οτι ανησυχείτε λιγότερο για το αν θα προλάβετε να πιείτε το πρωινό σας καφεδάκι
ψ) δεν πρέπει να προσπαθήσετε να υπολογίσετε τις πιθανότητες ενάντια στο να σας συμβαίνει πάλι κάτι τέτοιο, διότι θα πάθετε πονοκέφαλο, και
ω) έχετε την παρηγοριά να ξέρετε οτι σε ένα πεπερασμένο σύμπαν δεν υπάρχει περίπτωση αυτό που συμβαίνει να τριτώσει
φυσικά υπέθεσα οτι ήταν μια σωρεία ληστειών που τους είχαν οδηγήσει σε μένα…
   
ήταν στο σύνολό τους ευγενικοί…
ο τρόπος που με πετάγαν δεξιά αριστερά ήταν απρόθυμος, αλλά απ την άλλη υποθέτω οτι δεν αντιπροσώπευα ιδιαίτερο κίνδυνο:
με τσίμπλες, αφρόντιστη, χωρίς εκδοτική φήμη ώστε να χω ανεβασμένο κασέ, φορώντας ένα καπελάκι του μπέιζμπωλ, μια λεκιασμένη μπλούζα κι ένα μποξεράκι με σκιτσαρισμένες πάνω του ζέβρες…οι σκιτσαρισμένες ζέβρες με ενοχλούσαν λίγο…
ξέρω οτι είναι πλέον αργά να εκφράσω ανησυχία για το θέμα της αξιοπρέπειας αλλά οι σκιτσαρισμένες ζέβρες με τσίγκλαγαν
όταν φτάνεις στο τέλος του δρόμου δε θέλεις να δείχνεις ανόητος
ή μάλλον
αν και μπορεί να δείχνεις ανόητος,
δε θέλεις να δείχνεις υπερβολικά ανόητος
το μποξεράκι μου είχε παρασχεθεί με μυστήριο τρόπο από το στεγνωτήρα ενός εμπορικού πλυντηρίου
και ξέρετε
δεν έχω κάτι ενάντια στις ζέβρες αφ΄εαυτές,
διότι είναι καθ΄όλα δυνατόν να έχεις σκιτσαρισμένες ζέβρες που να είναι κομψές,
όμως αυτές ήταν βλαμμένες ζέβρες, βλαμμένα ζωγραφισμένες από ένα βλαμμένο μυαλό
όταν σε έχουν στριμώξει για τα καλά δε θέλεις οι αξιωματικοί που σε συλλαμβάνουν να χλευάζουν τα εσώρουχά σου!
με έχουν αποκαλέσει πολλά πράματα, αλλά ποτέ κάτοχο εσωρούχων με γελοίες , αποτυχημένες ζέβρες…
 
          
τότε άρχισαν οι αστυνομικοί να μου μιλούν γερμανικά…
όπως πριν μερικές ώρες ο τύπος στο μπαρ…
πανικοβλήθηκα πάλι…
είχα φτάσει αλήθεια, πάνω στο μεθύσι μου μέχρι τη Γερμανία;
αποκρίθηκα με λίγα τευτονικά γρυλίσματα απ το πάτωμα…
αναρωτήθηκα αν είχαν καθόλου Σίλλερ στη φυλακή, γιατί δεν τον είχα διαβάσει ποτέ…
αλλά, με έσυραν έξω στη λιακάδα της Μασσαλίας,
χωρίς να έχω ακόμα ανακτήσει συνοχή της σκέψης μου
και
με αισθητήριες εντυπώσεις να με πλημμυρίζουν,
συνειδητοποίησα οτι είχα συλληφθεί από γάλλους που για κάποιο λόγο ήθελαν να εξασκήσουν τα γερμανικά τους…
ούτε που μου πέρασε από το μυαλό οτι η σύλληψή μου μπορεί να οφείλοταν σε κάποιο λόγο άσχετο με τις αναλήψεις  χωρίς εξουσιοδότηση που είχα κάνει…
ένιωσα ανακούφιση…
είχα αρχίσει να μην αντέχω τη Μασσαλία…
σχεδόν ανυπομονούσα για λίγο καιρό μέσα, μια και δεν μπορούσα πια ν’αποφύγω το συμπέρασμα οτι ήταν ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσω να γράψω σοβαρά πράματα…
δεδομένου οτι φαίνεται πως είμαι ερείπιο, ήταν σχεδόν τυπικοί
ανέκτησα αρκετό ξύπνιο για να νιώσω οίκτο
για τον εαυτό μου, για το συκώτι μου, τη θέση μου στο σύμπαν
(κατά το πρότυπο μιας βασίλισσας της ομορφιάς)
για τους πρόσφυγες κάθε εθνικότητας…
ποτέ μην ομολογείς!
ποτέ μην προσφέρεις πληροφορίες!
πληρώνονται γι αυτό που κάνουν!
μην κάνεις τη δουλειά τους γι αυτούς!
και ποτέ μην υποτιμάς τηνηλιθιότητά τους~
αν είχαν μυαλό, δε θα δούλευαν εδώ!
καλά δεν τα λέω;
μετά χαράς θα υπέγραφα ολογράφως οποιαδήποτε κατηγορητήριο…
όχι μόνο για ληστείες…
αλλά και:
για το επίπεδο της αγγλικής κουζίνας,
το κόψιμο της μύτης της Σφίγγας,
τις κηλίδες στο νότιο Ειρηνικό,
την κρίση στο χρηματιστήριο,
τις βούλες του τοξικού βάτραχου,
την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας,
τη δηλητηρίαση του Ρασπούτιν
       
πράμα που αποδεικνύει απλώς πόσο πολύ οφείλεις να προσέχεις όταν νομίζουν ότι ξέρουν τι τρέχει…
οι μπάτσοι νόμιζαν οτι είχαν καλό λόγο
με είχαν ακολουθήσει απ το λιμάνι…
είχα μπει στη χώρα με κολομβιανό καράβι λέει, μεταφέροντας τέσσερα κιλά κοκαΐνη σε μια επί τούτου ξεκοιλιασμένη έκδοση του ελληνοαγγλικού λεξικού των Λίντελ και Σκοτ…
 
αλλά οι παραβάσεις μου γενικότερα, προσεχτικά αθροισμένες, θα μου εξασφάλιζαν ένα εκατομμύριο έτη φυλάκισης…
που είναι το βιβλίο;
κοιτάω γύρω μου, αλλά δεν υπάρχει κανένα βιβλίο εντός του πεδίου της οντολογικής μου ανίχνευσης…
η πίστη μου στην πραγματικότητα έκανε μεταβολή και έφυγε αηδιασμένη
κατάπια κορινθιακούς κίονες σαστισμάρας…
ακόμα κι έχοντας ζήσει με τον εαυτό μου όλη μου τη ζωή, δεν μπορούσα να το πιστέψω…
που είναι το ελληνοαγγλικό λεξικό μου των Λιντελ και Σκοτ;
ούτε και οι μπάτσοι μπορούσαν…
ο Αλ επίσης…
αργότερα παραδέχτηκε οτι είχε μείνει εμβρόντητος από τη δεξιοτεχνία μου στο να ξεφορτωθω το πράμα χωρίς να το πάρουν χαμπάρι οι μπάτσοι
έχεις φυσικό ταλέντο!
η ευγνωμοσύνη του ήταν απεριόριστη!
αυτό το αναφέρω απλώς γιατι, αν κανένας βαθμός ευφυίας δεν μπορεί να σε σώσει απ την ηλιθιότητα, μπορεί κάποιες φορές η ηλιθιότητα να σε σώσει απ την εφυία…
να μαι λοιπόν, βουτηγμένη στη θολούρα σ΄ένα από τα πιο διακεκριμένα αστυνομικά τμήματα της πόλης, αντιμέτωπη με τον αξιωματικό ανάκρισης, που μόλις είχε μπει στο δωμάτιο και είχε βροντήξει ένα διαβατήριο πάνω στο τραπέζι…
ένα γερμανικό διαβατήριο
το πλήρες όνομά σας;
τότε μπήκα στο νόημα και άλλαξα ταχύηττα
αμέσως πριν είχα την πρόθεση να φανώ ευγενικιά και να τους συγχαρώ για τη σύλληψή μου, να τους ομολογήσω όλα ο΄σα άντεχαν να ακούσουν και μετά να πιω και να φάω ή να φάω και να πιω, μ΄όποια σειρά ερχόνταν…
όμως το διαβατήριο….κοίταξα το διαβατήριο και συνειδητοποίησα οτι θα μπορούσε να ναι το εξιτήριό μου από τη φυλακή
ή δουλειά παιζόταν κορόνα γράμματα
είχα μια ανεξέλεγκτη επιθυμία να παραδοθώ, για να δώσω σε αυτό το όρνιο μια καριέρα, να του ανοίξω την τύχη…
το όνομά μου είναι Χάιντι Κρούγκερ, απάντησα
δε χρειαζόμουν παρά το διαβατήριο εκεί μπροστά μου να με καθοδηγεί στην πορεία μου για έξω
το ότι ο συνομιλητής μου δε γέλασε και η απουσία σαρκαστικών μορφασμών ή διάθεσης για κόντρα, με ενθάρρυναν…
απέρριψα την προσφορά για μεταφραστή
(δεν ήθελα να εμφανιστεί κανένας με γερμανικά αρκετά καλά ώστε να καταλάβει οτι τα δικά μου ήταν θέατρο)
και προσπάθησα πάλι να ανοίξω μαγκωμένα συρτάρια
για να βρω αν είχα ενοχοποιητικά στοιχεία πάνω μου όταν βγήκα για κείνες τις μπύρες…
ήμουν σίγουρη οτι πάνω μου ίσως βρίσκοταν το δικό μου διαβατήριο
(που θα ήταν λίγο κάρφωμα)
αλλά…συνήθως χάνω πράματα. μπορεί και να το είχα χάσει λοιπόν…
καθώς δεχόμουν σεμνά επαίνους για τα γαλλικά μου, διέτρεξα στη μνήμη μου τα στοιχεία αυτής της Κρούγκερ!
ήταν κι αυτή καρκινάκι…
τους έδωσα τα τηλέφωνά της στο Ζίρντοφ, σπιτιού και γραφείου
τα ανώμαλα ρήματα, οι διευθύνσεις και τα νούμερα ήταν πάντα το φόρτε μου
μπορεί να μην μπορώ να θυμηθώ κάτι που άλλοι θα θεωρούσαν τρομακτική ποσότητα χρόνου από τη ζωή μου
(το 1998, για παράδειγμα, παραμένει μυστήριο)
αλλά ακόμα θυμάμαι το τηλέφωνο του πρώτου έρωτα που του ζήτησα να βγούμε…
θυμάμαι τον αριθμό και το ότι αρνήθηκε παρότι δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά του
θυμάμαι συγκεκριμένα εκείνον τον αριθμό γιατί τον κάλεσα κατά τα έξι έβδομα διακόσιες φορές σε μια βδομάδα έως ότου βρω το κουράγιο να καλέσω το τελευταίο νούμερο…
η ανάκληση αριθμών έχει γίνει το σουξέ μου πιο πολύ από ανάγκη, γιατί χάνω συνεχώς ατζέντες, ευρετήρια, ημερολόγια κι ότι άλλο προσπαθούν οι περισσότεροι άνθρωποι να κρατούν τέτοιου είδους πληροφορίες
 …
μετά ενώ συνέχιζαν να με συγχαίρουν για τα γαλλικά μου, εξήγησα οτι με είχαν χτυπήσει το προηγούμενο βράδυ,
όχι δεν τον είχα αναφέρει τον καβγά στο μπαρ, δεν ήθελα να ενοχλήσω την αστυνομία, πράμα που αλήθευε,
είχα χάσει τον προσανατολισμό μου,
είχα ξεφύγει από την πραγματικότητα , όσο να πεις, και δεν είχα ιδέα πως κατέληξα σε κείνο το διαμέρισμα, κάνοντας μόστρα κακοσκιτσαρισμένες ζέβρες…
προφανώς είχα μπλέξει με κακές παρέες χωρίς να το θέλω και λυπόμουν πολύ που δεν μπορούσα να τους βοηθήσω περισσότερο…
το κουστούμι, ο αξιωματικός ανάκρισης εννοώ, τα έγραψε όλα…
ήταν νέος, άψογος και θα πρέπει να έκανε οικονομίες μισό χρόνο για να αγοράσει το κουστούμι του…
ανήκε σε κείνη την κατηγορία κουστουμιών που προκαλούν το θαυμασμό ανθρώπων με λίγο ή καθόλου χρόνο για μόδα
(όπως εγώ)
ένα κουστούμι όχι απλώς για να φορεθεί αλλά για να μείνει αξέχαστο
όλος μαζί ήταν πάρα πολύ ωραίος
(είχε ένα προφίλ που μπορούσες να σπάσεις πέτρες με αυτό)
οι ώμοι του ήταν υπερβολικά φαρδείς για να είναι αστυνομικός!
το κουστούμι του τον πρόδιδε:
η αστυνομία όπως και ο στρατός, προσελκύουν ανθρώπους που δε θέλουν κανένα ενδυματολογικό δίλημμα ή κόπο!
το κουστούμι είχε τα χαρακτηριστικά ανθρώπου που έρχεται στη δουλειά του από διαφορετική κατεύθυνση κάθε πρωί,
αλλά,
παρόλα τα πλεονεκτήματά του, ήταν πολύ κόσμιος με την ασουλούπωτη φιλόλογο που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση… της Γερμανίας
το κουστούμι δέχτηκε την απογοήτευση καλά, αυτή όμως είναι και η ευλογία ενός καλού κλίματος:
δε σε πιάνει υστερία!
αν με είχαν τσακώσει πχ στη Βουλώνη, στο δασάκι στην περιφερίκ έξω απ το Παρίσι ή σε κάποια άλλη σοβαρή βόρεια πόλη, απ ‘ αυτές που είναι χαρά των βροχολόγων, θα με είχαν βαλσαμώσει και θα με είχαν κρεμάσει στον τοίχο…δεν ήταν βλάκες, ήταν όμως το τμήμα ηθών, είχαν τα δικά τους τρεχάματα, άλλες υποθέσεις να αμαυρώνουν τον ορίζοντα…
έδωσα καλές απαντήσεις!
ήταν από κείνες τις διτονικές στιγμές πραγματικότητας,
όπου μπροστά στα μάτια σου βλέπεις να εναλλάσσονται απίστευτα καλή και κακή τύχη…
αν κάποιος μίλαγε καλά γερμανικά, οι ελπίδες μου θα είχαν γίνει βραστές με σάλτσα σκατών!
βέβαια ορισμένα πράματα με μπέρδεψαν:
μου πήραν αποτυπώματα!δεν μπορεί να τα έλεγξαν σωστά!
αλλιώς πώς δεν ήξεραν οτι το διαβατήριο της Κρούγκερ είχε κλαπεί;
δεν είχε προσέξει η Κρούγκερ οτι έλειπε απ το δωμάτιό της;
δεν το είχε αναφέρει;
ή ήταν όλοι απασχολημένοι;
και τα τηλέφωνα που τους έδωσα;
δεν εξακρίβωσαν τίποτα;
πολλά ερωτηματικά, μα ας τα βάλω στην πάντα…
παρά την απαράμιλλη αποτυχία μου να κάνω τη δική μου δουλειά σωστά
(ή και να την κάνω λάθος τον περισσότερο καιρό)
για πάνω από δέκα χρόνια, με εξόργιζε οτι υπήρχαν κι άλλοι πιστοί στο δικό μου μοτίβο…
με το ζόρι συγκρατούσα την επιθυμία να φωνάξω:
δεν είναι φανερό ποια είμαι;
ίσως η αποτελεσματικότητα, όπως ο μονόκερος, να είναι πλάσμα της φαντασίας ή μια οφθαλαμπάτη ορατή μόνο από απόσταση…τι να πω;
πρέπει να ομολογήσω τουλάχιστον αυτό: ήμουν λιγάκι απογοητευμένη…
μου φεραν μια νόστιμη ομελέτα για μεσημεριανό, συνοδευμένη από διπλή μερίδα σαλάτας, γιατί το διπλανό κελί δεν ήθελε τη δική του
ακούγοντας την άρνησή του, αμέσως πρόσφερα το δικό μου στομάχι ως προορισμό…
(η φωνή του γείτονα μου θύμιζε κάτι…δεν ήθελα να φανταστώ ότι ήταν του Ζιλ…)
ήθελα άλλη μια ευκαιρία να δοκιμάσω τη σως και σκεφτόμουν να ρωτήσω το μάγειρα το μυστικό του, γιατί υπήρχε κάτι που με γαργαλούσε και που διέφευγε της γαστρονομικής μου εξέτασης…αυτή η σως ήταν άξιο δείγμα καλής μαγειρικής, όχι τόσο εξαιτίας των συστατικών ή της ποσότητας απ το καθένα, αλλά επειδή την είχαν φτιάξει με φροντίδα…
την έφαγα παρακολουθώντας μια αράχνη ζέβρα (salticus scenius) να περιφέρεται στο κελί μου ψάχνοντας για φαγητό…
απ τη στιγμή που αποφάσισαν οτι δεν ήμουν καλό υλικό για δίκη, το κουστούμι και τα τσιράκια του με πρόσεξαν πολύ…
προσφέρθηκαν να με γυρίσουν πίσω με αμάξι και ρώτησαν αν ήθελα να τηλεφωνήσω σε κάποιο δικό μου…
σκέφτηκα το Ζιλ, μετά σκέφτηκα τον Αλ…
αρνήθηκα, λέγοντας οτι θα μου κανε καλό ένας περίπατος…
χωρίσαμε, εκείνοι συγχαίροντάς με για τα γαλλικά μου και με ευχές οτι το δυσάρεστο επεισόδιο δε θα με εμπόδιζε να περάσω καλά το υπόλοιπο των διακοπών μου στη Γαλλία…
είχα ανάμεικτα συναισθήματα, καθώς βγήκα στο φως της μέρας και στον καθαρό αέρα
μπήκα για μια στιγμή στον πειρασμό να φωνάξω "ότι θέλουμε σας κάνουμε" αλλά,
τελικά η σως της σαλάτας δεν άξιζε τον κόπο…
η απελευθέρωσή μου ήταν τόσο σκανδαλώδης που αν με ξανάπιαναν θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω για να τους εκβιάσω να με αφήσουν ελεύθερη ή να και περπάτησα στο ρυθμό τους με βάλουν σε μια από τις πλέον πολυτελείς φυλακές…έβαλα στα αυτιά μου stranglers και περπάτησα στο ρυθμό τους…
 
μια ιδέα άλλη όμως σχηματοποιήθηκε στο κεφάλι μου καθώς έβγαινα:
οτι οι μπάτσοι δεν ήταν άσχετοι αλλά υπεροξυδερκείς και με είχαν αφήσει για να τσακώσουν το έτερον ήμισυ: τον Αλ!
θα με ακολουθούσαν και θα μας τσίμπαγαν μαζί!
η σκέψη οτι με παρακολουθούσαν ξαφνικά μεγεθύνθηκε μες στο μυαλό μου…
το ΑΤ είχε απ έξω ωραία πλατιά σκαλιά και , καθώς κατέβαινα με τη σκέψη οτι πρέπει ν’ αποφύγω τον Αλ,
για την περίπτωση που υπήρχαν αστυνομικά μάτια καρφωμένα στους ώμους μου,
πρόσεξα μια φιγούρα ν’ ανεβαίνει τα σκαλιά, που έμοιαζε πολύ με τον Αλ,
φορώντας ένα αδιάβροχο, που έδειχνε εκκεντρικό στη ζέστη…πρόσεξα, ακόμη,  το Θαλή να κρυφοκοιτάζει από την τσέπη του αδιάβροχου
θα πρεπε να το ξέρω, είπε με θέρμη, ότι είσαι από ανώτερη στόφα και ότι κανένα τμήμα δε θα μπορούσε να σε κρατήσει!
πέρασα δίπλα του αποφασιστικά, προσποιούμενη ότι ο Αλ δεν είχε πάνω μου καμιά οπτική ή ακουστική επίδραση
αλλά αυτός ήρθε τηλεκατευθυνόμενος πάνω μου
πώς τους την έκανες προφεσσόρα μου; ερχόμουν να σε φυγαδεύσω, είπε δυνατά και με ευκρίνεια, σα να μην ήταν ούτε κατά διάνοια ένας πολύ καταζητούμενος ληστής τραπεζών στα σκαλιά ενος κεντρικου ΑΤ…
γύρισε τα πέτα του αδιάβροχου και μου δειξε ένα μικρό οπλοστάσιο που κουβαλούσε…
φύγε από δω! του φώναξα πλάγια με μισό στόμα
αλλά η απόπειρά μου να μην έχω σχέση με τον Αλ δε δούλεψε…
τι συμβαίνει; ρώτησε
πήγαινε στα κομμάτια από δω, είπα χωρίς να ανοίξω τα χείλη
καλό κι αυτό, είπε χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή του, αυτό θα πει ευγνωμοσύνη! έρχομαι να παίξω το κεφάλι μου κορώνα γράμματα για να σε σώσω κι εσύ με πετάς πέρα σαν καμένο σπίρτο!τι έχεις πάθει;
τίποτα δεν έχω πάθει, ηλίθιε!προσπαθώ να συμπεριφερθώ επαγγελματικά!είπα μην ελέγχοντας τα νεύρα μου
καρφώσαμε ο ένας τον άλλο με το βλέμμα, καθώς μια τύπισσα που μου θύμιζε τη Χάιντι Κρούγκερ ανέβαινε τα σκαλιά κάνοντας κύκλο γύρω μας, όπως κάνει κανείς με ανθρώπους που το χόμπι τους είναι να ουρλιάζουν σε δημόσια μέρη…
χωρίσαμε αμίλητοι…
έστριψα τη γωνία ενός ανήλιου στενού όταν ένα χέρι με γράπωσε κι ένα άλλο μου κλεισε το στόμα…
ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις τη σύλληψη από κάποιον που θέλει διακαώς να σε χώσει μέσα για πολλλλύ καιρό είναι να σε συλλάβει κάποιος άλλος,μου ψιθύρισε μια φωνή στο αυτί
το μόνο που συγκράτησα ήταν η χροιά και η μυρωδιά της…κάτι μου θύμιζαν
το μόνο που άκουγα, καθώς ένα χέρι έσφιγγε το μπράτσο μου και μου δινε άλλο βηματισμό κι όχι το δικό μου, ήταν ένα σφύριγμα…ένας σκοπός…αυτός!
 
   
 
Advertisements

10 responses to “βαριοπούλες του νόμου και απογραφή κράτησης…

  • yannidakis

    Και οτι θα ελεγα οτι ο Ζιλ μου ειχε λειψει!Αυτος ο ανθρωπος απο την πρωτη μερα υπηρξε παντα στην καταλληλη θεση την καταλληλη στιγμη. Οφειλουμε ολοι να το αναγνωρισουμε αυτο.Βεβαια τπτ απο ολα αυτα δε θα ειχε συμβει αν δεν ησουν εσυ τοσο.. πανουργα. Καλα, εξυπνη εννοω.Κι ενω στην αρχη μου αρεσε να υποδηθω το ρολο του Αλ, τωρα δε μπορω αν μην αλλαξω γνωμη :[

    Μου αρέσει!

  • Τσουκνιδιτσα

    Καλό μήνα…Θα με πεθάνεις… ειμαι και σε κρισημη ηλικια… εχω και φοβερο αγχος… ΘΑ ΜΕ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΣΟΥ ΛΕΩ…

    Μου αρέσει!

  • Annyra

    Ένα υπέροχο μήνα, καλημέρα λατρεμένη Άννα να έχεις.Είτε σκέπτεσαι για τη ληστεία, είτε γράφεις για την ύδραβλο του Ήρωνα του Αλεξανδρέα ή για το αντιτεχνοκρατικό σύνδρομο του Αρχιμήδη μας μεταδίδεις ένα λογοτεχνικό ήθος που ανιχνεύει κανείς συγγένειες με εκείνο των φιλοσόφων της κλασικής Αθήνας. Είναι το ήθος που δεν θέλει τον τεχνικό επιστήμονα του λόγου αποχυμωμένο και “άξεστο των θαυμάτων”…. Δεν διστάζεις να χρησιμοποιήσεις τους νεολογισμούς στα κείμενά σου, για να αποδώσεις, σαφέστατα αλλά και ευδόκιμα τον νεοελληνικό λόγο…Είμαι τουλάχιστον σίγουρη ότι θα μάθεις τα παιδιά να χειρίζονται άξια τον ελληνικό λόγο Αιγαίο μου.Να είσαι πάντα φωτεινή, χαρούμενη, δημιουργική.Άννα

    Μου αρέσει!

  • ποκαχόντας

    καλησπερα απο ελλαδα…….στην μασσαλιαΕΡΩΤΗΣΕΙΣ….καλα βρε τι το ηθελες το [τραπεζομαντιλο] στο λαιμο;;;;;καλα αυτο το στραπατσαρισμενο λεξικο παντου το κουβαλας;;;;;;αυτη που ανεβαινε τα σκαλοπατια ηταν η αληθινη …κρουγκερ;;;;;πες μου οτι αυτος που σε τσακωσε στη γωνια ηταν ο ΖΙΛ..;;;;;;;ΑΠΟΡΙΑμετα οσα του εκανες του ερμου…..του τραπεζοταμια…και οσαεκανε αυτος για σενα……δε φτανει που εκλεβες τραπεζεςεκλεβες και καρδιες…θελω να δω τι θα σου κανει ο Ζιλ…….παντως αν δε σου ριξει κλωτσομπουνιδια να βγαλει λιγο το αχτι τουθα ειναι μαλακοπιτουρας…..χαχαχαχαχχαχαΠΕΡΙΜΕΝΩΩΩΩΩΩ…….

    Μου αρέσει!

  • katabran

    ho ho hi hi…δε θα σε πεθα… μα θα σε τρελλα…αναθεμα που με χει κα… να καταγρα…και λιγο … λογοτεχνικα!φχαριστω φιλαρακια καλο μηνα!

    Μου αρέσει!

  • Captain Bluebeard

    …..ειναι φορες που τα χέρια εκφράζουν περισσοτερα, μεταβάλλοντας τα λόγια σε ανίκανα……..http://www.youtube.com/watch?v=Kay8Y-I2O5U&feature=related

    Μου αρέσει!

  • Αλέξανδρος

    καλησπέρα …. κοσμογυρισμένο κορίτσι

    Μου αρέσει!

  • katabran

    αλλαξα λιγο τους στιχους καπταιν!μια και το χαρισες , οτι θελω κανω…you took the words …she painted by heart…right out of your hand…what is the end of our troubled mind :)http://www.youtube.com/watch?v=zWwzP0tVo_U

    Μου αρέσει!

  • Κώστας

    μαγγες πιάστε τα γιοφύριαμπάτσοι κλάστε μας ταρχίδιαπως λέγετε στα γαλικά παρακαλώ; χαιρετω

    Μου αρέσει!

  • katabran

    μα αν δεν έχεις το αρζάν, θα σου πουν αλεβουζάν χαιρετώ Kωστή!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac