ο φέημους γιος του Πολυχρόνη Μαρκόπουλου

λένε για τον Μάρκο Πόλο ότι ήταν έλληνας και λεγότανε Μαρκόπουλος

ο πατέρας του, ο Πολυχρόνης Μαρκόπουλος, ήταν πλούσιος έμπορος σταφίδας από την Πάτρα

ο γιος Μαρκόπουλος, πνεύμα ανήσυχο και τυχοδιωκτικό, ταξίδευε συχνά Ιταλία για δουλειές

είχε καταφέρει μάλιστα να κλείσει συμφωνία με την Αγία Έδρα για την αποκλειστική προμήθεια των σταυροφόρων με σταφίδες

(μιλάμε για πολλά λεφτά εκείνη την εποχή)

όπως λοιπόν ήταν κοσμοπολίτης και γεννημένος έμπορος, κατάφερε με τον καιρό και δικτυώθηκε με πάπες και δόγηδες και τραπεζίτες απ τη Φλωρεντία και τη Μάντουα

κανόνιζε όχι μόνο μπίζνες με σταφίδες αλλά και εμπόριο όπλων, μέχρι και στρατολόγηση μισθοφόρων, και όλα αυτά με το αζημίωτο

όχι μόνο αυτό!

κάποια στιγμή αποφάσισε να επενδύσει και στα ναυτιλιακά

και έκανε κολεγιά με τον εμίρη της Μπαρμπαριάς

όπου αρμάτωναν γαλιόνια και μπρίκια πειρατικά και είχαν γίνει φόβος και τρόμος της διεθνούς ναυσιπλοΐας

τόσο πολύ είχαν ανοίξει οι δουλειές, που σε λίγο καιρό η Μεσόγειος αποδείχτηκε μικρή για τις φιλοδοξίες του δαιμόνιου πελοποννήσιου επιχειρηματία

τότε ήταν που έπεισε το δόγη της Βενετίας να γίνει ο σπόνσοράς του

και κείνος πλήρωσε την αποστολή στην μακρινή Κίνα

(σιγά μην έβαζε λεφτά από την τσέπη του το λαμόγιο)

κι έτσι ξεκίνησε

(με διπλωματική κάλυψη)

το μακρινό ταξίδι για την αυλή του Κουμπλάι Χαν

όταν έφτασε με τα πολλά και μπήκε στο μεγάλο παλάτι, έμεινε έκθαμβος από τον αμύθητο πλούτο και τη χλιδή, τους χιλιάδες μανδαρίνους που πηγαινοέρχονταν σα μαμούνια και τους άπειρους ευνούχους που στέκονταν προσοχή σε κάθε γωνιά

«κάνατε μακρύ ταξίδι, θα πρέπει να είστε κουρασμένος», του είπε ο Κουμπλάι Χαν μόλις εμφανίστηκε

«πάντα ήθελα να επισκεφτώ την όμορφη χώρα σας, αλλά δε μου ‘ χε δωθεί η ευκαιρία», απάντησε ο Μάρκο Πόλο – Μαρκόπουλος, και δώστου οι τυπικούρες και οι ευγένειες, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις

το βράδυ, στο επίσημο δείπνο, πηγαινοέρχονταν οι δίσκοι με τα εδέσματα, και να τα σπρινγκ ρολς και τα σουίτ εντ σάουρ και τα κεφάλια σκύλου με σάλτσα σόγιας και οι πάπιες Πεκίνου και οι σούπες με ουρά καρχαρία, όλα τα καλά της ασιατικής κουζίνας, ενώ έρρεε άφθονο το κρασί από ρύζι και οι μπύρες Τσινκγντάο

όπως λοιπόν προχωρούσε η βραδιά και είχαν χαλαρώσει, η συζήτηση έγινε περισσότερο ανεπίσημη και φιλική και στράφηκε σε θέμα οικογενειακά και προσωπικά, ανέφερε δε τότε ο Κουμπλάι ότι η μητέρα του ήταν ελληνίδα και ο ίδιος μισός έλληνας

συνέχισε μάλιστα λέγοντας στον έκπληκτο Μαρκόπουλο πως η μητέρα του κατάγοταν από αριστοκρατική οικογένεια  του βυζαντίου

(μια γυναίκα στην πορφύρα, με το πιάνο της , τα γαλλικά της και με χειμερινές διακοπές στην Κουρσεβέλ)

είχε δε παντρευτεί τον πατέρα του για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, προκειμένου να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ των δυο μεγάλων αυτοκρατοριών

όταν ήταν μικρός, καθόντουσαν στα βελούδινα σαλόνια και συνήθιζε να του διηγείται ιστορίες για τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους , το μέγα Αλέξαντρο στο Ισκεντέρ και το Διγενή Ακρίτα στα μαρμαρένια αλώνια

μετά τον νανούριζε τραγουδώντας του ελληνικά τραγούδια

(από δημοτικά, μέχρι βυζαντινές ψαλμωδίες και εμβατήρια όπως «των εχθρών τα φουσάτα περάσαν σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά», ακόμη και Θεοδωράκη και Καζαντζίδη)

οπότε κοιμόταν ο μικρός Κουμπλάι ύπνο γλυκό και έβλεπε στα όνειρά του ότι ήταν αρχαίος έλληνας με χλαμύδα, που άλλοτε αγόρευε στην εκκλησία του δήμου κι άλλοτε οδηγούσε στρατά πάνω σε ένα άρμα και κυρίευε κόσμο και κοσμάκη

τότε πήρε θάρρος ο Μαρκόπουλος και του σκασε το παραμύθι ότι δεν ήταν ιταλός, αλλά βέρος έλληνας

(ούνα φάτσα ούνα ράτσα δηλαδή)

οπότε συγκινήθηκε ο Κουμπλάι και γρυλίζοντας στην ορχήστρα φώναξε επιτακτικά:

μαέστρο , παίξε κάνα ελληνικό ρε!

ξεκίνησε λοιπόν η ορχήστρα να παίζει τα παιδιά του Πειραιά και ήρθε ο μισός μογγόλος μισός έλληνας στο κέφι, ανέβηκε στο τραπέζι και άρχισε να χορεύει συρτάκι κλοτσώντας  πιάτα και σερβίτσια και σπάζοντας τις πανάκριβες πορσελάνες στο πάτωμα, ενώ ο Μαρκόπουλος του χτύπαγε παλαμάκια ενθουσιασμένος και του φώναζε «δωσ’ τα όλα» κα «είσαι και ο πρώτος», που τέτοιο γλέντι δεν είχε ξαναγίνει σε ολόκληρη την αυτοκρατορία

στη συνέχεια όταν έπιασε η ορχήστρα να παίζει το «στο σταθμό του Μονάχου η καρδούλα μου άχου» πιάστηκαν αγκαλιά, όπως ήταν και οι δυο σουρωμένοι, και έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ για την κακούργα την ξενιτειά…

μέχρι  που τους βρήκε το ξημέρωμα αποκαμωμένους μες στα σπασμένα πιάτα και στα αναποδογυρισμένα τσοπ σόουι, ενώ η ορχήστρα συνέχιζε παίζοντας το τραγούδι του Σώτου Παναγόπουλου «ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις»

να λοιπόν που ο έλληνας είναι γλεντζές και έξω καρδιά, και όταν έρθει στο τσακίρ κέφι μπορεί να σηκώσει ένα μαγαζί ολόκληρο στο πόδι!

μεταξύ μας για κείνον που αρχίζω και αμφιβάλλω είναι ο Οδυσσέας το μεγαλύτερο λαμόγιο της αρχαιότητας, πώς είναι δυνατό λέω να γυρνάς όλον τον κόσμο και να προτιμάς στο τέλος την καλύβα του Εύμαιου!

Υγ. προσεχώς λέω να σας πω για το Χριστόφορο τον Κολόμβο, που ήταν Χιώτης και το πραγματικό του όνομα ήταν Περιστέρης… χαχα τι νομίζατε; Όλοι …έλληνες ήταν!

 

       

υγ. να το γράψω ή να μην το γράψω; αφιερωμένο στον … yanniδάτσι πρώην Αγγλίκουρα και νυν Κρητικάτσι! έλα έλα όπα όπα!όχι που δε θα… άμα πια!

Advertisements

5 responses to “ο φέημους γιος του Πολυχρόνη Μαρκόπουλου

  • ποκαχόντας

    μενω αφωνη…………………….ουφ!! ευτυχως βρηκα τη λαλια μου….τρελενομαι για τις ιστοριες σουτοσο πλουσια φαντασια…ουτε ο ΑΙΣΩΠΟΣ…[μπας κ αυτοςΔΕΝ ηταν ελληνας;]τι να πω κοριτσαρα μου…..οτι κ να πω φτωχο θα ειναι…..ωστε και ο Χριστοφορος και ο Κολομβος ηταν χιωτες;;;;;;;ετσι εξηγητε γιατι πηγαιναν μαζι…..χαχαχχαχαχαχαχχαχααχα

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    :[:[:[:[:[ ΣΧΟΛΙΟ :[:[:[:[:[ΕΝΟΤΗΤΑ 1:χαιρομαι πολυ για την εμπνευση. Αλλα θα σταθω σε μια χαρη που θα σου ζητησω σημερα. Το υγ. κρατα το σε μια γωνια στον υπολογιστη σου. Κρατα το ολο το καλοκαιρι. Θα ερθει η μερα που θα καταλαβεις οτι ηρθε η ωρα να το βαλεις σε κανα σχολιο, σε κανα βιβλιο επισκεπτων. Θα καταλαβεις εν καιρω λοιπον αρκει να μην το ξεχασεις..ΕΝΟΤΗΤΑ 2Μολις βρηκα ενα (ακομη) κοινο ελληνων & εβραιων: θελουμε ολος ο κοσμος να μας ανηκει. Παντως για την Κρητη θα πρεπει να δωσετε ολοι http://yannidakis.spaces.live.com/blog/cns!2D4F10A6CF3CD222!15156.entry σκληρη μαχη. Η ιστορια σου θα μπορουσε να περαστει για ΠΟΛΥ αληθινη, απλα ξεχασες να αναφερεις οτι ο Μαρκοπουλος βρηκε το παλατι μεσω του δορυφορου HellasSat. Δεν πειραζει, ισως το κανει ο Χριστοφορος εν καιρω. Παντως μανια, ε; Ολα πρεπει να ανηκουν καπου.. Δε θα το καταλαβω ποτε αυτο :[

    Μου αρέσει!

  • Αλέξανδρος

    πανέμορφη ιστορία η οποία αποκαθιστά και την ιστορική αλήθειανα σαι πάντα καλά

    Μου αρέσει!

  • ΕΛΕΝΗ

    Δεν ήθελα και πολύ για να την πιστέψω!!!Ευκολόπιστη βλέπεις!!!χιχιχιΚαλό βραδάκι :))

    Μου αρέσει!

  • Κώστας

    να λεμε ομως ολη την αληθειακαι αυτη ειναι οτι αμφισβητείται η αλήθεια των ιστοριών του Μάρκο Πόλο. Δεν αναφέρει μερικά πολύ χαρακτηριστικά της κινέζικης κοινωνίας, όπως τα ξυλάκια του φαγητού, το τσάϊ, την ιδεογράμματη γραφή τους, την παρεμπόδιση των ποδιών των κοριτσιών να μεγαλώσουν φυσιολογικά ως στοιχείο καλλωπισμού, την ύπαρξη του Σινικού τείχους κ.α. οπότε και εγώ ψηφίζω ΕΛΛΗΝΑΣ ο Μαρκο Πολοχαιρετω

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac