Το παραρίξαμε στη θεματογραφία…αντέχεις;

θυμόμαστε;
αντέχουμε να θυμόμαστε;
δεν είναι ανάγκη να κάνω κάποια φρέσκια κριτική για το αν θυμόμαστε,
γιατί πρέπει να θυμόμαστε,
ποιοι ήταν αληθινοί αντιστασιακοί,
ποιοι ήταν και παραμένουν ντεμέκ,
ποιοι βολεύτηκαν και κούρνιασαν όμορφα μέσα σ’ εκείνα τα χρόνια της χούντας,
ποιοι εκτινάχθηκαν στους πέντε ανέμους…
αυτό που έχω σκοπό να κάνω,
πέρα από το σεβασμό απέναντι σ’ όλους εκείνους που χάθηκαν,
που μαρτύρησαν,
είναι να καταθέσω μια σκέψη – παλιά έστω:
πως η ανελευθερία,
η λογοκρισία,
η καταπίεση του πνεύματος
που ξεκινά και καταλήγει εντός
(όχι από κάποιο ξένο κατακτητή, αλλά από καθημερινό συμπολίτη),
είναι πληγές βαθύτατες που διαμορφώνουν ζωές…
ειδικά σε σχέση μ’ εμάς τους νεότερους που δεν ήμασταν παρά αθώα παιδιά…ή δεν είχαμε καν γεννηθεί…

είμαι ένα παιδί της δικτατορίας…

όχι όμως θρέμμα της…

είμαι απλά ένας άνθρωπος χωρίς εμπειρία δικτατορίας…

όσο απλό μπορεί να θεωρείται αυτό

τι με κάνει, τι μου κάνει, μια τέτοια έλλειψη εμπειρίας;

μήπως με κάνει χειρότερο άνθρωπο;

μήπως μου θέτει ψυχολογικούς φραγμούς;

μου στήνει πολιτικές παγίδες για το τώρα και το αύριο;

με περιορίζει, ίσως, ατομικά και κοινωνικά;

με κάνει να φοβάμαι κάπως λιγότερο από ‘κείνους που  έχουν βιώσει απολυταρχικά συστήματα;

με κάνει πιο επιεική;

πιο ανοιχτόμυαλη ή το αντίθετο;

πιο δημοκρατική;

ίσως να υπάρχει μια δόση αλήθειας σε όλα τα παραπάνω

οπωσδήποτε δεν με κάνει χειρότερο άνθρωπο,

θέτει όμως ένα σοβαρό σημείο αναφοράς,

ένα μελανό σημείο στην πορεία και την εξέλιξή μου

μια δικτατορία δεν έχει μόνο πολιτική διάσταση

έχει τεράστιες κοινωνικές και προσωπικές προεκτάσεις

αναγκάζει τους υποταγμένους να έρθουν αντιμέτωποι με ένα σύστημα που πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση

αντιμέτωποι με τους συνανθρώπους τους,

με τον εαυτό τους – κυρίως με τον εαυτό τους –

όσον αφορά όλα εκείνα που είναι υποχρεωμένοι ν’ αποδεχτούν,

χωρίς να έχουν τη δύναμη ή τα μέσα για ν’ αντιδράσουν

πώς ν’ αντιδράσει ο κουρασμένος ηλικιωμένος, ο καθημερινός πολίτης που δεν ασχολείται με τα πολιτικά,

το παιδί που πάει σχολείο κι ακολουθεί μια προδιαγεγραμμένη πορεία;

πώς να καταλάβουν τα παιδιά ότι είναι πολύ πιο εύκολο να πολεμήσει κάποιος τους τούρκους,

να ορθώσει το ανάστημα απέναντι σ’ ένα ξένο καταπιεστή,

παρά στο συμπολίτη του που έρχεται να του αφαιρέσει τα πιο βασικά πολιτικά, κοινωνικά, ανθρώπινα δικαιώματα;

 

    
κι όμως επιβιώσαμε και φτάσαμε στην απέναντι όχθη!

κάποιοι δυστυχώς δεν έφτασαν …

εκείνοι, το πολυτεχνείο, η κύπρος, ο …καιρός… συνέβαλαν χωριστά και μαζί στο να επιτευχθεί αυτό

άφησαν την  πνοή τους στον αγώνα για την αποκατάσταση της σημερινής μας δημοκρατίας

προτιμώ, όταν γράφω για τη δημοκρατία που βιώνουμε σε οποιαδήποτε χώρα του "εξελιγμένου" κόσμου, να χρησιμοποιώ μικρό αντί για κεφαλαίο δέλτα

η άλλη, η Δημοκρατία, παραμένει μια φιλοσοφική ιδέα την οποία δεν έχουμε καν πλησιάσει ακόμη

κι έτσι όμως, με το μικρό της δέλτα, είναι προτιμότερη από την επταετία της ντροπής

     

θα μου πείτε τι ζητάς τώρα και τα γράφεις όλα αυτά;
σαν χθές ήταν ρε παιδιά…και πάντα στο σπάσε θυμόμαστε επέτειους…
άντε μη σας θυμίσω που κόντεψα να λαλήσω την περασμένη βδομάδα με τον γαϊτάνο και την φαϊρούχ…άλλος φίλος σήμερα θυμήθηκε τη μέρα της γης… ε είπα κι εγώ να θυμηθώ παρέα σας το χθες…
ζητάω πολλα;
λοιπόν!
από τους μεγαλύτερους ζητώ να μην πάψουν ποτέ να θυμούνται και να παλεύουν όσο μπορούν
για τις βασικές ανθρώπινες αξίες, για την πολιτική και κοινωνική τους υγεία
για την Ελευθερία
απ’ τους νεότερους ζητώ να μην πάψουν ποτέ να μαθαίνουν και να παλεύουν όσο μπορούν
για τις βασικές ανθρώπινες αξίες, για την πολιτική και κοινωνική τους υγεία
για την Ελευθερία – πάντα με κεφαλαίο έψιλον
όχι άπιαστο ιδανικό, αλλά ανάγκη πρωταρχική όπως το ψωμί και το νερό.
μ’ ακούτε;
τα ίδια ζητάω απ όλους;
αυτό είναι σκόπιμο βρε!
θα ευγνωμονώ πάντα τον πατέρα μου και τον παππού μου που έζησαν σ’ εκείνα τα πικρά χρόνια
αλλά και αργότερα δεν έπαψαν ποτέ να συζητάνε μαζί μου
και να μου εξηγούν τα γεγονότα όσο μπορούσαν καλύτερα
όσο μπορούσαν πιο δημοκρατικά και αμερόληπτα
κι ας ήμουν μικρή θα ευγνωμονώ έναν δασκάλό μου
δεν έχω συναντήσει από τότε πιο ανοιχτόμυαλους κι εμπνευσμένους εκπαιδευτικούς,
ασχέτως εποχής ή πολιτικού συστήματος
ούτε φυσικά καλύτερο πατέρα και παππού!

 

Λένε μερικοί

Άνθρωποι εντάξει, αντιχουντικοί

«χούντα είναι τη μισούμε

Και τη σιχαινόμαστε

Μα θα ορκιζόμαστε

Πριν να ρθει στην εξουσία

Πως τη φανταζόμαστε

Μάλλον πιο … τυραννική!

Μπορεί βεβαίως να ναι ατυχία

Να μας κυβερνούν οι στρατοκράτες

Αλλά στο κάτω κάτω έχουμε ησυχία

Κι εξάλλου δε μας πειράζουν προσωπικά»

Αν όλα αυτά δεν περικλείναν

Πλάνες , νάρκες κι αυταπάτες

Ίσως τα βρίσκαμε και μεις μάλλον …. λογικά!

το βρήκα σε ένα τόμο με δημοσιεύματα αντικαθεστωτικού τύπου κι αντέγραψα ένα κομμάτι γιατί πολύ μου ταιριάζει με τη σημερινή μας αδιαφορία…

ίσως να ‘ναι φυσικό χαρακτηριστικό του Έλληνα

ότι ακόμη κι όταν ζει κάτω από συνθήκες ψυχολογικού και πνευματικού ζυγού,

ένα σημαντικό κομμάτι του να παραμένει ανυπόταχτο

μακάρι να ‘ναι αυτό, μεταξύ μας τα λέμε…

αλλά ας θυμόμαστε όλοι,

ανεξάρτητα απ’ τα χρόνια μας,

πως είναι πολύ λεπτή – πολλές φορές αδιόρατη – η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη δημοκρατία και στο αντίθετό της

και πως συνήθως το μόνο που κάνουμε είναι ν’ ακροβατούμε πάνω σε μια τέτοια γραμμή…

αν λοιπόν φίλοι μου είστε αμνήμονες και επίδοξοι ακροβάτες

αν είστε από εκείνους, που ανεξάρτητα απ’ τα χρόνια τους, 

θεωρούν πως τα "πολιτικά" είναι βαρετά, ανούσια ή ακόμη κι επικίνδυνα,

θα πω μόνο πως η πολιτική σκέψη και το κοινωνικό νοιάξιμο είναι ίσως η μόνη προστατευτική ασπίδα

απέναντι

στο άγνωστο μέλλον των παιδιών σας…

γι αυτό…φίλε/η μου,απευθύνομαι στον καθένα σας ξεχωριστά…

 

αν

όλα τα παραπάνω σ΄αφήνουν και σου φαίνουνται ανάξια, γελοία και παράτονα

γύρισε τρεις φορές το κλειδί,

μαζέψου και ξανάρχισε να διαβάζεις Πλάτωνα…

(Γιώργος Σεφέρης)

 

αν – λέω αν…
αν όλα δε συνέβαιναν τόσο νωρίς
η αποβολή σου απ’ το Γυμνάσιο στην Ε’ τάξη,
μετά Χαϊδάρι, Άι-Στράτης, Μακρονήσι, Ιτζεδίν,
αν στα 42 σου δεν ήσουν με σπονδυλοαρθρίτιδα
ύστερα από τα είκοσι χρόνια της φυλακής
με δυό διαγραφές στην πλάτη σου, μια δήλωση
αποκηρύξεως όταν σ’ απομονώσαν στο Ψυχιατρείο
αν – σήμερα λογιστής σ’ ένα κατάστημα εδωδίμων –
άχρηστος πια για όλους, στιμμένο λεμόνι,
ξοφλημένη περίπτωση, με ιδέες από καιρό ξεπερασμένες,
αν – λέω αν…
με λίγη καλή θέληση ερχόνταν όλα κάπως διαφορετικά
ή από μια τυχαία σύμπτωση, όπως σε τόσους και τόσους
συμμαθητές, φίλους, συντρόφους – δε λέω αβρόχοις ποσί
αλλά αν…

Μανόλης Αναγνωστάκης: If…

…….
(Φτάνει…

Μ’ αυτά δε γράφονται τα ποιήματα.

Μην επιμένεις!

Άλλον αέρα θέλουν για ν’ αρέσουν, άλλη "μετουσίωση".
Το παραρίξαμε στη θεματογραφία…)

 

Advertisements

13 responses to “Το παραρίξαμε στη θεματογραφία…αντέχεις;

  • Αλέξανδρος

    καλά έκανες και θυμήθηκες…. έζησα τα γεγονότα ….δυστυχώς η μεγάλη μερίδα προσαρμόζεται….

    Μου αρέσει!

  • Annyra

    Χρόνια πολλά στις θυμίσεις Άννα.Φτου μαμώτο πάλι πρωτιά παίρνω για να σε κανακέψω …Συγχώραγε τη μνήμη μου… Εντάξει ο Γαϊτάνος οκ και η φαϊρουζ…Σε λίγο έρχεται πρωτομαγιά…. εκεί να δεις αντίσταση….και σημαίες ξελεφτεριάς….Θα γεμίσουν τα windows λουλουδάκια και σφυροδρέπανα….Θα κλάψουμε και για το Κιλελέρ…η τηλεόραση Αστραπόγιαννο και οι “δήθεν” τον Μαρίνο Αντύπα…χαχαχα…Πολύ μου αρέσει η φωτιά, η λάβα που ρέει απ’ το ιστολογικό σου θέμα….Είναι πρόστυχο να σου στερούνε το λόγο …Ακόμα όμως πιο μαύρο να λησμονάς τον αγώνα σου….Σαράνταδυο χρόνια καθώς λες, πέρασαν που σε κάθε γωνιά τούτης της χώρας τρυπούσε η αγωνία τα δόντια…το χώμα…. Τώρα θα μου πεις γιατί δεν τραγουδήσαμε τον ύμνο;χαχαχαχαχαΜε τόσα φύλλα σου γνέφει ο Ήλιος καλημέρα…. Στέρεψε το σάλιο, ο φάρυγγας στέγνωσε….Αιγαίο βάλε της φουρτούνες σου…Με τρελαίνουν…. κι ας αποκοιμάμαι…. Συγχαρητήρια συνοδοιπόρησα.Να είσαι πάντα φωτεινή, υπέροχη, δημιουργική, δυνατή.Άννα

    Μου αρέσει!

  • Τσουκνιδιτσα

    Tι να λησμονήσω…. τι να θυμηθώ….Ήταν μια φορά κι έναν καιρο…

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    Xριστός Ανέστη!ειναι τοσα πολλα που μπορει να γραψει κανεις για το παραπανω κειμενο που μπορει στο τελος να σιωπησει εντελως!εδω συνηθιζουμε να λεμε πως:"Λαός που τη παράδοση, χάνει και δεν θυμάται, στο λήθαργο του μαρασμού παντοτινά κοιμάται"και ειναι αληθεια πως ποιος μπορει να ξεχνα αυτα που τον αφορουν αμεσα αλλα και γιατι οχι, εμμεσα. Σιγουρα εξαρταται απο το ποση βαρυτητα δινει κανεις στο κοινο καλο..Τελικα, εγραψες και κατι το οποιο κραταω ως πολυ ευστοχο και αφορα τις εμπειριες που ο καθενας εχει απο το καθετι. Τελικα εκεινες καθοριζουν σε μεγαλο βαθμο το μεγεθος ανταποκρισης του ανθρωπου σε διαφορα συμβαντα που απαιτειται να εχει ο καθενας μας υποψη του.

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    όταν έγραψα για τα ΟΧΙ ,όταν έγραψα για το Πολυτεχνείο…..σχεδόν εξάντλησα το θέμα..με το τρόπο μου αλλά το εξάντλησα..τόσο που θα μου έκανε μου έκανε μήνυση ια κακομεταχείριση.Να θυμόμαστε τη Χούντα?Απο το χώρο σου κάποτε ξανάγραψα ότι μια χαρά τη θυμούνται μερικοί…..Απο το χώρο μου έγραψα για τους ILLUMI..NATI…PETIOUNTE..δημοσιορουφιάνους…που επίσης μια χαρά θα κοιμόντουσαν στο ξενώνα του Ιωαννίδη του Παπαδόπουλου και του Καράφλα που ήταν μόνιμα "απών" στη Δίκη.Α και αν κάποιους ενοχλήσει το Καράφλας και προτιμήσουν το Κος Παττακός….ζαμαν φου…και απάνω βούρλα.Η Χούντα είνα αλησμόνητη Φράκλς…τη θυμήθηκε ο ΠΑΣΟΚτζής Θέμος όταν έγραφε για το "δίκαιο" ξυλοδαρμό των γερόντων του λιμανιού απο τα ΜΑΤ επι Σημίτη….μια χαρά τη θυμήθηκε ο Ροκαμπιλάς Βύρων όταν εξέτιε ποινή ως υπουργός …με τις ζαρτινιέρες….μια χαρά της αλλάζουν χρώμα κάποιοι Σταλινικοί που πιστεύουν ότι τα Γκούλαγκς και οι δίκες της Μόσχας ήταν παιδότοποι και συμβούλιο νηπιαγωγώναντίστοιχα.Όχι η Χούντα μένει αλησμόνητηΤο χειρότερο?Κάποιοι απο τη γενιά των σαραντάρηδων που κρατάνε πόστα και καρέκλες και το Πάππα απο τα ….παίδια..δεν έζησαν Χούντα..και χαρακτηρίζουν βαρετούς και μίζερους όσους κλαίνε φέρνοντας στο μυαλό τους βασανιστήρια και διωγμούς…..δεν είναι περίεργο?Γεννετική και ιδεολογική ανωμαλία ταυτόχρονα,είδα Χάουζ και επειρεάστηκα,πως είαι δυνατό να μην έχεις ζήσει Χούντα και να σκέφτεσαι σα μεταλλαγμένος Χουντικός?όσο για την επίσημη Εκκλησία……πολέμησε κι αυτή τη Χούντα γνωστό….αλλά είπαμε η Εκκλησία δεν ανακατεύεται στα του κράτους….ποιός γέλασε?Εσύ…?Αστυφύλαααξξξ.Μίλησα πολύ?Το ξέρω αλλά τι να κάνουμε…εδώ έχω βήμα……Να σου πώ….την άλλη φορά να γράψω κάτι για ρομαντικά ηλιοβασιλέματα……ψυχούλες,καρδούλες..σε συνδιασμό με τη συμπαραστασή μου για το καημένο τον αστυνομικό που σκότωσε το τσογλανο?………καλα φέυγω

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    Υ.Γ…δε ξέρω για τους πατεράδες μας αλλά οι παππούδες μας θα κάνανε καλή παρέα!!!

    Μου αρέσει!

  • ΓΕΩΡΓΙΑ

    περασαν τα χρονια….και η ιστορια….ξεχαστηκε….(?)οσοι την εζησαν….. κι οσοι επεζησαν……προσπαθουν τωρα πια να επιβιωσουν με τα 500 ευρω….τι να πρωτοκανουν Αννα…..αλλαξαν οι καιροι……παγκοσμιοποιηθηκαμε βλεπεις…..

    Μου αρέσει!

  • Vasso

    ….είναι στη μνήμη χαραγμένη… τίποτε και ποτέ δεν θα τη σβήσειτην αποφράδα εκείνη μέρα..χρόνια τώρα επιζητώ να σβήσωκάποιε απ\’τις παιδικές μου αναμνήσεις………………………………….ανοίγει η πόρτα, χωρίς προειδοποίησηείμαστε όλοι, μικροί μεγάλοιγύρω απ\’το τραπέζι… είχε τελειώσει το γεύμαφασαρία.. σπρωξίματα.. κακό"ακίνητοι όλοι".. λέει με άγρια φωνή"το όργανο του νόμου και της τάξης"και με το όπλο σε θέση μάχης…παίρνουν μαζί τους… τον κυρ Θωμά…Αγαπημένος ήταν σ\’όλη τη γειτονιάμε σεβασμό ακούγαμε τις ιστορίες τουκι είχε μια νέα να μας χαρίσει… κάθε μέρα..για να σεβόμαστε τον άνθρωπο.. έλεγε!……………….Απορία γέμισε η παιδική καρδιά μου και μ\’αγωνία που κράταγε τη φωνή,τραυλίζοντας ρώτησα τη μαμά μου:Τι θα του κάνουν τώρα;.. που τον πάνε;…………………….πέρασαν χρόνια.. μεγαλώναμε τα παιδιάδεν γύρισαν στο σπίτι τους όμωςόλοι εκείνοι που μάζεψαν… εκείνη τη μέρακαι μια μέρα ξαφνικά είδα και πάλιτον αγαπημένο μου κυρ Θωμά,μα ήτανε ανήμπορος μ\’ασθενικότο πατρικό χαμόγελό του..μου χάϊδεψε απαλά τα μαλλιάκαι είπε με τη σπασμένη του φωνήβρε! πως μεγάλωσες.. παιδί μου!περνούν τα χρόνια γρήγοραδεν τα κρατάει ο πόνος…………………………ένα μονάχα μήνα άντεξε στη ζωήτο κουρασμένο κι ανήμπορο σώμα του..κι έφυγε.. τον τσάκισε κι αυτόν η χούντα!έτσι είπαν τότε.. οι μεγάλοι…και ο χαμός έγινε μέσα μου προσταγήνα πολεμώ με την ψυχή μου όλη..για την τιμή και την αξιοπρέπειακαι του ανθρώπου τη λευτεριά..και δώσαμε τα χέρια όλα της γειτονιάς μας τα παιδιάπάνω στο τάφο του κυρ Θωμά!………………………

    Μου αρέσει!

  • katabran

    βρε παιδιά εγώ κοιμόμουν τότετώρα που ξύπνησα την είδα την χούντα!ποια χούντα;αυτή που ξυλοφορτώνει μαθητές και φοιτητέςαυτή που βαφτίζει την προπαγάνδα δελτίο των 8αυτή που γιομίζει τους δρόμους με χαφιέδες που τους βαφτιζει καμερεςαυτή που προάγει το ρατσισμό και την ξενοφοβίααυτή που καίει βιβλίααυτή που προστατεύει τους τραμπούκουςαυτή που πουλάει τζάμπα πατριωτισμόαυτή της αμορφωσιάς και της βλακείας χωρίς όριααυτή της εμπρευματοποιημένης αρχαιολατρίαςαυτή της απαξίωσης της αριστερής ιδεολογίαςαυτή του ντελικάτου σοφιστικέ και ύπουλου αυταρχισμούήμήπως αυτή που βαφτίζει ψυχαγωγία τα σκουπίδια;;;;;;;δε ξέρω ρε παιδιά… πέθανε κι ο παππούς μου…που μου βαζε θεοδωρακη…τι να ακουσω τωρα;αυτον τον ακούει και η κουτσή Μαρία…ας ξανακοιμηθώ λοιπόνεσείς πάρτε ένα βιδεάκι ακόμαhttp://www.youtube.com/watch?v=iQzlUbmtFqM

    Μου αρέσει!

  • Captain Bluebeard

    Όταν οι ανθρώπινες αξίες υποστέλλονται έχουμε έπαρση της μισαλλοδοξίας στο κοντάρι του ολοκληρωτισμού με την αιχμή του να στοχεύει την όποια αξιοπρέπεια. Πόση μιζέρια για σημαιολάγνους προσκυνητές?

    Μου αρέσει!

  • Κώστας

    Συμφωνώ μαζί σουθελω απλως να συμπληρωσω ότι αυτοί οι αγώνες δεν σταματούν ποτέ.διαρκείς επαγρύπνηση και ετοιμότητα.χαιρετω

    Μου αρέσει!

  • Georgia

    Πως να ξαχασει καποιος την ιστορια….Η ιστορια εκεινης της εποχης ειναι βαθια χαραγμενη στη μνημη μουαν και ημουν κοριτσακι ειχα συγγενεις θυματα της χουντας που εξωριστηκαν ενας στη μακροννησο. ο αλλος στη γυαρο , αλλος στον αι στρατη… δε θα ξεχασω ποτε τα τζηπακια της ΕΣΑΤ που χαραματα ξεσηκωναν τη γειτονια στο ποδι για να βρουν καποιο αριστερο κ καποιο πολυγραφο ……μνημες αλαξητηλες μες στο μυαλο μου….θα μου ηταν αδιανοητο να μην υπερασπιζομαι τις ανθρωπινες αξιες και μεχρι να κλεισω τα ματια μου θα αγωνιζομαι στο πλαι καθε νεου για καλυτερες συνθηκες μορφωσης με ισες ευκαιριες για ολους..για κοινωνικη προκοπη .ειμαι πολεμια της δηθεν δημοκρατιας που επικρατει…οσο για αυτους του βολεψακιδες …..απαξιω ακομα κ να τους κοιταξω…..Καλο βραδυ Αννα!!

    Μου αρέσει!

  • ALEKOS

    Έτσι έτσι……Ας θυμούνται και κάποιοι!!!!!Άντε γιατί πολύ στο γονάτισμα και στο "θρησκευτικό ανατρίχιασμα" το ρίξαμε….ενώ άμα βγούμε απο την εκκλησσσσά μια χαρά ξυπνάει ο παρτάκιας μέσα μας…..Δεν εννοώ το πάρτυ αλλά την πάρτη..τον εαυτούλη δηλαδή.Εγώ δε πήρα χαμπάρι Χούντα…όχι γιατι διάβαζα όπως άλλοι αλλά γιατί βύζαινα..Χούντα είναι…θα περάσει????Ο Απατεών ζωγράφισε πάλι…..μ\’αρέσει που λεει "βαριέμαι να γράφω…"Δε πειράζει ας μη γράφουμε αρκεί να διαβάζουμε ουσιαστικά πράγματα απο ουσιαστικούς ανθρώπους..και όχι πατριδοκαφριλίκια και ρατσιστογραφήματα.Είμαι πολύ περισσότερο Έλληνας απο το Παππαδαριο ΑΕ και απο το Φασισταριο ΟΕ…Γι αυτό και δε γουστάρω να καπηλέυονται τον Ελληνισμό οι παραπάνω συμμορίες….αυτός ο τόπος έχει βγάλει πολύ μεγάλους ανθρώπους..μα πάρα πολύ μεγάλους για να τον αφήσουμε στα νύχια των παρπάνω.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac