November Rain

 

Τούτο τ’απόγεμα θά γινότανε κάτι μεγάλο. Δεν ήξερε τι, μα μέσα του μια μικρή ανησυχία του το σιγόλεγε αδιάκοπα. Κι ήταν απίθανο στ’ αλήθεια. Η μέρα πέρασε μες σε γραφεία και διατυπώσεις, που θα ‘παιρναν κι όλες τις απογεματινές ώρες, ίσως και τ’αυριανό πρωί. Το λεωφορείο πήγαινε απελπιστικά σιγά, σταματώντας κάθε τόσο. Έξω τίποτα για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον : δρόμοι πλημμυρισμένοι από αυτοκίνητα, μια γριά κυρία μ’ένα μωρό σε καροτσάκι, ένας εφημεριδοπώλης, δυο πακιστανοί που συζητούσαν έντονα, μια κοπέλα …η στάση… Γύρισε απότομα πίσω το κεφάλι. Μια κοπέλα με μαύρα κοντά μαλλιά ως το λαιμό της σχεδόν…  και στα χέρια cd…κι ένα cdplayer… το λεωφορείο φρενάρισε και στάθηκε. Πετάχτηκε απ’ τή θέση του και πήδηξε έξω. Περπάτησε ίσια κατά πάνω της και δεν παραμέρισε να περάσει.

– Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική, της είπε. Η κοπέλλα σήκωσε τα σκιερά της μάτια και τον κοίταξε με ήρεμη απορία. Εκείνος τά’ χασε λίγο…

– Παρακαλώ, είπε. Παρακαλώ. μήπως έχετε το Guns NRosesNovember Rain; Θά ‘θελα, αν γινόταν, να τό παίζατε για μένα…

Περίμενε πως θά’φευγε. Ήταν στ’ αλήθεια γελοίο. Μια τέτοια πρόταση εκεί, μες στη μέση του δρόμου. Η κοπέλλα χαμογέλασε.

-Εδώ; ρώτησε μόνο.

Περπάτησαν μαζί αμιλητοι, μες από στενούς ανηφοφορικούς δρόμους, ως ένα λόφο με πολλά δέντρα και καθόλου θόρυβους.

-Εδώ, τη σταμάτησε κείνος.

Δε θυμότανε καθόλου το πρόγραμμα πού’χε τούτο τ’απόγεμα Μια φανταστική ανησυχία φτεροκόπαγε στο στέρνο του, σα μυριάδες φυλακισμένα, άγρια πουλιά. Αδύνατο να σκεφτεί άλλο από το no place to go αυτή την ώρα.

Η κοπέλα έβγαλε το cd και στάθηκε μπροστά του. Τα μάτια της χαμηλωμένα, ο λαιμός της γυρτός. Και ξάφνου η μουσική αρχίνησε να λευτερώνει βροχής σταγόνες

Το τραγούδι τέλειωσε μαζί και η βροχή.

-Η βροχή σταμάτησε, είπε και έβγαλε το cd από το cd player.

-Είσαι καλά;

-Είμαι καλά.

-Θέλω να σου χαρίσω κάτι, της είπε…Άπλωσε το χέρι της και περίμενε. Ήρεμη. Εκείνος έβγαλε απ’ την τσέπη του κάτι και τ’ απόθεσε στην παλάμη της. Ήταν η λαβή ενός χαρτοκόπτη, σπασμένη στα δύο.

-Ευχαριστώ, είπε και ακούμπησε το χάρι της στο ύψος της καρδιάς.

Χαιρετίστηκαν γρήγορα κι έφυγαν από αντίθετα μονοπάτια. Εκείνος θυμήθηκε πολλή ώρα μετά, πως οι διατυπώσεις δεν έγιναν κείνη τη μέρα στο γραφείο. Ίσα που θα προλάβαινε να τις τελειώσει …

Εκείνη γύρισε σπίτι της νωρίς. Άνοιξε ένα συρτάρι κι έβαλε τη λαβή του χαρτοκόπτη δίπλα στο κοφτερό του κομμάτι.

Τον είχαν σπάσει στα δύο και τον είχαν μοιραστεί, εκείνο το απόγευμα. Πάνω στην άκρη του είχε λεκιάσει μια σταγόνα αίμα από το χέρι της. Ούτε κατάλαβε πότε τρυπήθηκε. Το πρόσεξε πολύ αργότερα. Φαίνεται ότι θα’ σφιγγε πολύ το μισό της χαρτοκόπτη, τη στιγμή που πήραν αντίθετα μονοπάτια…

Σκέφτηκε πως θα έπρεπε να ξαναπουλήσει τα πειρατικά της cd σε κείνη τη στάση…

Advertisements

8 responses to “November Rain

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac