αλήθεια;

αυτός ο νόμος της αλήθειας,

δεν έχει αλήθεια παραπάνω απ’ όση ο κόσμος…

εν μέρει, στοχασμός ελεύθερος και αντιπροσωπευτικός υπαρξιακών αναζητήσεων…

επί του συνόλου, κενή και αφυπνισμένη μέσα σε όλη την κενότητα και την αφύπνιση των πάντων,παραμένω ένας ήσυχος και καλός άνθρωπος…

ένα απορρημένο ποστ…

 

ολόκληρη ιστορία χιονιού στα μίντια

εντωμεταξύ όλοι να σου λένε
να γίνεις πιο μίνιμαλ
αλλά εσύ συνεχίζεις να βλέπεις

όπως οι εσκιμώοι στα ιγκλού

μια λευκή τοιχοδομία στη μέση γούνα και φωτιά κι ολόγυρα τον πάγο…

 

χαρτοκοπτική

η πιο μύχια φαντασίωσή μου, η αισιοδοξία…

 

δυσκολεύομαι…

γλυστράτε, θνητοί μη στηρίζεστε…*

ο θεός αφήνει οτιδήποτε να συμβεί…

γιατί πρέπει εσείς να είστε καλοί, ενώ εκείνος δεν είναι;

γλυστράτε!

μην πείτε “δεν μπορώ”, πείτε “δυσκολεύομαι” ή “δεν τελείωσα ακόμα”

αν περιμένετε να γίνετε καλοί, πάει η ζωή, πέρασε…

αφορμής δοθείσης…

*glissez , mortels, n’ appuyez pas… από ένα τετράστιχο του C.Roy

φάτε μάτια ψάρια…

αποκύημα της φαντασίας;

όχι, υπάρχει στ’ αλήθεια!

ζήτω η αντίστιξη!

μοιράζει την ίδια αφελή αλλά σαρωτική ιδιοσυγκρασία με τη στίξη…

να επιθυμείς διακαώς…

να επιθυμείς παράφορα κάτι κι αυτό να σε ψηλώνει…

κι αντί να σου μιλήσουν γι αυτό, τί σου προτείνουν;

μια χαμηλόθωρη εξίσωση!

και μετά ρωτάς γιατί δε σε πιστεύω αναγνώστη μου  όταν μού λες πως σα μεγαλώσεις θα γίνεις σπουδαίος, μα έχεις ήδη μεγαλώσει…

Kész az egész*

ποιος έχει ισχυρότερη όσφρηση από τους οπτικά αδύναμους;

ποιος θα ήταν περισσότερο αποφασιστικός κάτω από μαρτυρικές συνθήκες από τους κωφάλαλους;

 

 

η αλλαγή έχει γούστο επειδή κανείς δεν είναι προετοιμασμένος να τη δεχτεί…

 

*ουγγρικά

 

το λούνα παρκ

όλα εκείνα τα προσφερόμενα παιχνίδια με τα ελικειδή φωτάκια να αναβοσβήνουν και τη μουσική που σε ζαλίζει να παίζει εκκωφαντικά, πετάς ψηλά, κολλάς στα τοιχώματα ενός περιστρεφόμενου τύμπανου, αψηφάς τη βαρύτητα, δαμάζεις τη δυνατότητα και τα όρια της σάρκας και υπάρχουν βραβεία, ή έτσι φαίνεται, παρόλο που, πιο συχνά απ’ ότι περιμένεις, το λάσο γλιστρά και πέφτει απ΄τον ξύλινο κύλινδρο, το μπιχλιμπιδένιο καλάμι του ψαρέματος δεν πιάνει τίποτα και η καρδιά είναι κολλημένη στο κουπάκι της…

εν συντομία…

τέλος μαΐου…

ο καιρός σταθερά γλυκός, είναι  ξαφνικά μια προχωρημένη άνοιξη…

και θες από σύμπτωση οι πολεμικές συγκρούσεις έχουν μετριαστεί, έχουν υποχωρήσει μέσα σε τσέπες φλεγόμενες…

όλο και πιο αραιά πέφτουν κομμένα κεφάλια από τις τηλεοράσεις…

μια λύσσα μοιάζει να χει ξεθυμάνει, ακόμα και τα αδέσποτα κάνουν πάλι παρέα μεταξύ τους και μερικά έχουν και την ουρά ψηλά…

μια διαφήμιση για κάποιον καφέ παίζει στην τηλεόραση…

τον πίνει λέει κι ο θεός…

«καρδιά, απλοϊκή καρδιά, γαλήνεψε κι υποτάξου!»

μα η καρδιά ανατινάζεται και φωνάζει:

«είμαι ο χωριάτης και πηδώ απάνω στη σκηνή κι επεμβαίνω στην πορεία του κόσμου!»

δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.»

Ν.Καζαντάκης – ΑΣΚΗΤΙΚΗ

μια βιντεοκάμερα!

τόσοι πολλοί αγκαθωτοί θάμνοι δεν υπήρχαν ποτέ στις πόλεις αναγνώστη μου!

θάμνοι να ματώνεις και να πεθαίνεις!

θάμνοι της άρνησης των αρχών να παρέχουν βίζα εισόδου εξόδου, αδειών εργασίας και παραμονής, απομόνωσης, γραφειοκρατείας, ανεργίας, πενίας, μοναξιάς, ξενιτιάς, και εξοργιστικής αδιαφορίας ενάντια στο πεπρωμένο του ατόμου που παίρνει διαστάσεις επιδημίας, συνέπεια της κοινωνικής κρίσης, του φόβου και της ανέχειας…

αυτή την εποχή αναγνώστη μου, ο άνθρωπος δεν αξίζει τίποτα!

μια βιντεοκάμερα,  τα πάντα!