δύο άλλα κι δύο γιατί…

άλλο να ανακυκλώνεις τα όριά σου κι άλλο να είσαι ανοιχτός ορίζοντας!

γιατί βυθιζόμαστε αθεράπευτα στις χίμαιρες της “αποκλειστικής ” μας αλήθειας και του μονοπωλίου της χάρης μας;

…

γιατί μέχρι τον 17 ο αιώνα βλέπαμε χάρη στο φως των ματιών τα φώτα των παραγμάτων…

στους νέους χρόνους μάθαμε ότι βλέπουμε χάρη στο οπτικό νεύρο που δίνει σήμα στον εγκέφαλο προκειμένου να δει…

δυο “τύφλες”

ποιος είναι πιο τυφλός όμως;

ο Θεός ή ο έρωτας;

…

στην ομορφιά της συγκινητικής μου αλήθειας…

στο φύλακα άγγελό μου…

που θα θελα να ξέρω τι νιώθει τώρα, πεινάει; νυστάζει; τι σκέφτεται; περαπατά; πετά; είναι εδώ; εκεί; είναι πού;

πώς γίνεται;

πρώτα βρίσκεις την Ιδέα κι έπειτα φτιάχνεις τη ζωή σου έτσι που να ταιριάζει στην Ιδέα σου

ή

πρώτα ταχτοποιείς τη ζωή σου όμορφα όμορφα κι έπειτα βρίσκεις την Ιδέα που σου ταιριάζει;

πότισμα…

είχα αφήσει μονάχα τους ένα ζωάκι κι ένα φυτό σε τενεκεδάκι για τρεις μέρες…

αντικατέστησα με γλάστρα το τενεκεδάκι και τα πότισα πριν λίγο και τα δυο…

τώρα κάθομαι με τα δάχτυλά μου πλεγμένα και ξέρω…

άλλη μια φορά ξέρω  πως υπάρχουν αόρατα ζωάκια κι αόρατες γλάστρες που έχει τοποθετήσει η ζωή στη ζωή μου…

και μιλάω για τις γλάστρες με το φυτό των χαδιών …

κάποτε έτσι ονόμαζα τους βασιλικούς…

αλλά τότε ήμουνα ακόμα αφελής , ως προς το πείσμα, την ένταση και τον ηλεκτρισμό του έρωτα…

γιατί είναι ο έρωτας τόσο απόλυτος και τόσο ημιτελής;

τόσο αλαζονικός και τόσο εύθραυστος;

για να μην μπορούμε να σφηνωνόμαστε ανάμεσα σε τοίχους που χωρίζουν τις μεριές της ζωής;

για να μην είναι δυνατό να συγχωρέσει ο ένας του αλλουνού την αναχώρηση;

ψεύτικες πληγές…

φανάρι, κόκκινο…

γέμισε η πόλη ανάπηρους…

καταγράφω τις αληθινές πληγές…

ένας πολύ πιο κρυφός πόνος ψυχής υπάρχει πίσω από έναν αληθινό ή προσποιητό σωματικό πόνο που υποδηλώνει τον προηγούμενο και τον σκεπάζει με λήθη…

καταγράφω τις πληγές:

τα χαλασμένα δόντια,

η δύσοσμη ανάσα,

το κομμένο χέρι,

τα πόδια που βρωμάνε, κτλ…

για να τις κρύψουμε και να διεγείρουμε την περηφάνεια μας εμείς, έχουμε:

το κομμένο χέρι,

το βγαλμένο μάτι,

το κοντό πόδι, κτλ…

ο ξεπεσμός μας κρατάει όσο μένουν πάνω μας τα στίγματα του ξεπεσμού,  και η επίγνωση της απάτης , ξαγρυπνάει μέσα μας και δεν μας χρησιμεύει και πολύ…

επειδή το μόνο πράγμα που μεταχειριζόμαστε είναι η περηφάνεια  που η μιζέρια μάς σπρώχνει να δείχνουμε, κάνουμε τον κόσμο να μας λυπάται για τις πιο σιχαμερές πληγές που εμείς σπέρνουμε πάνω στα κορμιά μας…

εμείς οι ίδιοι γινόμαστε η καταδίκη της ευτυχίας τους…

έψαξα για ψιλά…

το χέρι που απουσίαζε ήταν υπαρκτό κι αποτελεσματικό όσο είναι κι ένα χάρισμα σπουδαίο, αλλά όχι όσο το χέρι της δικαιοσύνης τούτου του κόσμου…

φανάρι, πράσινο…

όταν περνώ το δρόμο,

το πιο κομμένο χέρι,

το πιο βγαμένο μάτι,

το πιο κοντό πόδι κτλ,

λες να με ζηλεύουν;

ή μήπως έτσι είναι;

πριν λίγο αναγνώστη μου υποτίθεται παρακολουθούσα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέμα στις ειδήσεις των 8…

και λέω υποτίθεται, διότι όσα άκουγα δεν παρέπεμπαν σε συζήτηση μορφωμένων ανθρώπων με επιχειρήματα και ψυχραιμία, αλλά σε συνονθύλευμα άναρθρων κραυγών και αλληλοκατηγοριών…

το αποτέλεσμα;

ατελέσφορο…

το συμπέρασμα;

αδιάφορο…

και το ερώτημα είναι:

ξέρουμε να συζητάμε;

υποπτεύομαι, όπως και συ αναγνώστη μου, ότι η συζήτηση με κραυγές, είναι μια επικαλυμμένη απάτη, ένα μεγάλο κόλπο…

δηλαδή, επιστρατεύουμε τη μέθοδο της κραυγής, όταν είμαστε στριμωγμένοι στο καναβάτσο, όταν επιχειρούμε μια εντυπωσιακή εμφάνιση ή έξοδο, όταν επιδιώκουμε να αποπροσανατολίσουμε κάποιους, όταν θέλουμε να αποφύγουμε ανεπιθύμητες ενέργειες των πράξεών μας…

ξεδιπλώνοντας με μαστοριά και σπουδή όλα τα ταλέντα μας, από την υποκριτική έως τη ρητορεία, τις χρησιμοποιούμε τόσο συχνά και με τόση ευκολία πια, που πλέον όλα γίνονται αυτοματοποιημένα, ασυνείδητα, λες κι έχει καταγραφεί στο dna…

τα τελευταία χρόνια, ναι, μόνο με κραυγές συζητάμε…

παντού…

γι’ αυτό και δε γινόμαστε σοφότεροι, δεν είμαστε ενεργοί πολίτες, δεν παρεμβαίνουμε πουθενά…

λες και μας βολεύει όλους, λες και μας βγάζει από ένα ανεπιθύμητο αδιέξοδο…

ή μήπως έτσι είναι αναγνώστη μου;

“I got some bad ideas in my head.”

βαδίζουμε;

βαδίζουμε!

βαδίζουμε προς την πρόοδο;

βαδίζουμε!

θα φέρουμε τον πολιτισμό!

κλίνατε επί δεξιά…

θα κάνουμε τον άνθρωπο,

άνθρωπο!

κλίνατε επ’ αριστερά…

προσφέρουμε την ευημερία!

κι εορτασμούς επετείων…

δίνουμε τάξη και ασφάλεια!

μεεεεταβολή!

χαρίζουμε ησυχία!

αλτ!

αναμορφώνουμε τη χώρα…

οικοδομούμε μια νέα πατρίδα…

εμπρός μαρς!

ένα δύο

εν δυο

εν δυο

βαδίζουμε!

βαδίζουμε;

δέστε μου τα μάτια όμως…

σκοπεύσατε…

πυρ!

δοθηίνας!

δεν ξέρω ποιος είναι ο δρόμος της επιτυχίας…

δεν ξέρω που είναι το κλειδί της!

πάντως, το κλειδί της αποτυχίας είναι να θες ν’ αρέσεις σε όλους!
σε όλους διαρκώς… διαρκώς!

οπότε ψάξε εκεί που έβαλες το “καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο”, αλλά μπορεί να ναι ξεχασμένο και κει που είχες αφήσει το “καλημέρα και καλή βδομάδα να χουμε”

το δικό μου το πήρε ένας καλόγερος* που μονάζει απρόσκλητος πάνω στο δεξί μου κωλομέρι…

πώς να τον απομακρύνω;

* η επιστημονική ονομασία του είναι δοθηίνας!

και …κατά περίπτωση!

και ;

ιδεατές ισορροπίες ή η κορύφωση της ωριμότητας;

τετραγωνίζεται ο άνθρωπος;

ποιο είναι εκείνο που παλεύουμε να πείσουμε να μην μας εγκαταλείψει εντελώς;

να εκπνεύσεις την σύγχυση ή να εισπνεύσεις την καθαρότητα;

άμα δε χάσω το μυαλό, πως θα’βρω την καρδιά σου αναγνώστη μου;

…

δυο μικρά παιδιά που κυνηγιόντουσαν ανέμελα και προσπαθούσαν να παραβγούν στην τρεχαλα…

μια ήταν η καρδιά μπροστά μια το μυαλό…

ποτέ δεν μπορούσαν να κάνουν χώρια…

ποτέ δεν προσπάθησαν να ανταγωνιστούν το ένα το άλλο…

μια ηταν το μυαλό μπροστά μια η καρδιά…

πάντα το πρώτο έριχνε κλεφτές ματιές προς τα πίσω, μην τυχόν και ξεμείνει το “συντροφάκι” του

κλασσική, επί της ουσίας, μη ερώτηση…
κλασσική, επί της ουσίας, [μη] απάντηση:

(κατά περίπτωση)!

αν βέβαια είσαι παρατηρητικός τύπος μπορεί να βρεις την …απάντηση στην πιο  μικρή λεξούλα του τίτλου…

μοντέρνα πράματα!

τα μοντέρνα πράματα είναι

• η εξέλιξη των καθρεφτών

• οι γκαρνταρόμπες

γίναμε πλάσματα ενδεδυμένα αναγνώστη μου , στην ψυχή και στο σώμα…

και καθώς η ψυχή αντιστοιχεί πάντα στο σώμα, έγινε καθεστός το … πνευματικό ένδυμα!

αποκτήσαμε μια ψυχή ουσιαστικά ντυμένη, καθώς άνθρωποι-σώματα περάσαμε στην κατηγορία των ενδεδυμένων ζώων!

και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το ένδυμα έγινε μέρος του εαυτού μας, είναι επίσης και η πολυπλοκότητα αυτού του…ρούχου και η περίεργη ιδιότητά του να μην έχει σχεδόν καμμιά σχέση με τα στοιχεία της φυσικής κομψότητας του σώματος, ούτε και με τις κινήσεις!

αν μου ζητούσες αναγνώστη μου να σου εξηγήσω ποια είναι η κατάσταση της ψυχής μου μέσω ενός παραδείγματος, θα σου απαντούσα σιωπηρά δείχνοντας:

έναν καθρέφτη

μια κρεμάστρα

κι ένα μολύβι…

αυτά και δεν υπερβάλλω ούτε στο μικρό λεκτικό  μου δαχτυλάκι!

τα σέβη μου!