Σήμερα πιὰ οἱ “μύθοι” δὲν ἀνθίζουν, γόνιμοι κι ἀνθρώπινοι, ἐξιλαστήριοι καὶ σωστικοί, ἀ π ο φ ο ρ τ ι σ τ ι κ ο ὶ ἀπὸ στόμα σὲ στόμα κι ἀπὸ καρδιὰ σὲ καρδιά. Ὁ Λόγος κ ό ν τ υ ν ε, θάμπωσε – ἔχασε τό “μέταλλό” του. Τώρα δ ά ν ε ι ο τὸ μέταλλο, μικροφωνικό, φονικό.
Ρένος Ἀποστολίδης ["Κριτικὴ τοῦ Μεταπολέμου", σελ.96.]
η αξιοπιστία…
μολονότι με το πρώτο συνθετικό αρχίζει το γλύστρημα στην οθόνη,
σαφές εργογράφημα του τετριμμένου,
κάνει θόρυβο,
όμοιο με των πιάτων που μαζεύονται από το τραπέζι όπου,
κάθονται και εκθέτουν την ευχή, την τροποποιήση, το σύνθημα και το παρασύνθημα αυτοί,
εμείς, τους αναστεναγμούς, την εγκαρτέρηση ή την αντίσταση…
λαμπερό εμπόδιο οι γενναίοι και οι ασυναίσθητες φορτίσεις!
Οἱ ἄνεμοι σὲ τέτοια σπίτια, φρέσκων ὑπάρξεων, χωρίς παρελθόντα, εἶναι βασιλιᾶδες – καὶ δέ σφυρίζουν καταπιεσμένοι. Ἁλωνίζουν ἐλεύθεροι καὶ παγκυρίαρχοι – ἐ π ι κ υ ρ ί α ρ χ ο ι!
Ρένος Ἀποστολίδης ["Στὸν κυνηγημένο καιρό", σελ.31]
το απόγευμα, περπατώντας στους δρόμους των αέναων εντυπώσεων, σε μόνιμη απόσταση από την καθημερινότητα, δεν αναγνωρίζω το σαθρό υπόβαθρο των προτιμήσεων…
τρέλλα…
η ιστορία και η ανθρωπολογία επιμένουν ότι κάθε κοινωνία σε διάφορες χρονικές περιόδους διαμορφώνει σχήματα και σταθερότυπους για να ονομάσει, να εξευμενίσει και να ελέγξει την τρέλλα…
η τρέλλα δείχνει πώς μια κοινωνία σημειώνει τα σύνορα του “λεκτέου”, του “προσδιορίσιμου”, του “φυσιολογικού”, του “ελεγχόμενου”…
στις κοινωνίες με δεσπόζουσα πολιτιστικά πρότυπα τον ορθολογισμό, τη διαχείριση της πληροφόρησης και την τακτοποίηση των λέξεων και των αντικειμένων, η τρέλλα εμφανίζεται ως απαρχή χειρισμών και επεμβάσεων…
αλλά και ως μοχλός ανατροπής διαχωρισμού στις διχοτομίες:
λόγος/εικόνα
πραγματικό/φανταστικό
μέσα/έξω
