θέλω να πω αναγνώστη μου πως ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος απ ‘ ότι τον φανταζόμαστε κι ας λένε πολλές φορές “τι μικρός που είναι…”
πώς λεγόταν καλέ μου φίλε Μοοdy ο πάμπλουτος αμερικάνος που ερωτευμένος με την Κάθρην Χέμπουρν οδήγησε μεθυσμένος ένα αεροπλάνο κι έκανε το γύρο του κόσμου μέσα σε τρεις μέρες και κάτι λίγο;
θεωρώντας δηλαδή πραγματοποιήσιμα και τα διαπλανητικά ταξίδια, δε βλέπω ουσιαστικά να τροποποιούνται τα μεγέθη αφού καμμιά μέτρηση επί τη βάσει ειδικών μηχανημάτων εμένα προσωπικά δε μπορεί να μου δώσει σωστή αντίληψη του μεγέθους του κόσμου…
λένε για εκατοντάδες έτη φωτός, τόσο λένε απαιτείται να’ρθει το φως σε μας από κάποια μακρινά άστρα και νιώθω πως αυτή η μέτρηση είναι πολύ σχετική σε σχέση με την αχώρητη πλήξη που μπορεί να αισθανθεί ο άνθρωπος…
σύμφωνα με αυτή την άποψη ο κόσμος εκείνου του αεροπόρου δε βέπω να ναι μεγαλύτερος από το χώρο που κλείνεται παρέα με τους μοχλούς και τα μηχανήματα της πτήσης του…
επίσης δε βρίσκω να ναι μεγαλύτερος ούτε ο κόσμος του επιστήμονα απ΄το μέγεθος, την ακρίβεια, την τελειότητα των οργάνων που χρησιμοποιεί!
θαυμάζω μόνο το γεγονός, πώς κατορθώνει κανείς αναγνώστη μου να αντιμετωπίζει τα συναισθήματά του και την ανία του διασκεδάζοντας με απλούς χειρισμούς, βάζοντας δηλαδή ολοένα και σε λιγότερη δοκιμασία τα μάτια, τη μύτη, τη γλώσσα, τα χέρια του και τ’ αυτιά του…
γιατί μόνο με τις πέντε αισθήσεις πιστεύω ότι ο καθένας είναι σε θέση να ανακαλύψει ένα ικανοποιητικό μέγεθος του κόσμου που να αλλάζει την πλήξη σε χαρά!
προσπαθώ να σου πω αναγνώστη μου, πώς υπάρχουν κάποια μάτια που με κάνουν να διαβάζω περισσότερα απ΄όλα όσα έχουν γραφεί στον κόσμο…
τα χέρια μου είναι τρομερά αδέξια και το ‘χω καημό, έτσι που είμαι πάντα έτοιμη να αφεθώ σε άλλα χέρια, επειδή απλά θαυμάζω τον τρόπο που έχουν στη φροντίδα του κόσμου τους…
δεν ξέρεις πόσο κουράστηκα σήμερα…
σα να περπάτησα πέντε ώρες ντάλα απομεσήμερο κι όλο ανήφορο…
τώρα θα μου πεις πώς θυμάμαι τον αριθμό των ωρών…
και θα μου επισημάνεις πώς είναι φορές που δεν μπορώ να βρω μέσα στη μνήμη μου στοιχεία ικανά να γεμίσουν ένα λεπτό της ώρας…
θα σου πω πως δε δίνω διαστάσεις στην πλήξη μου…
μα αναγνώστη μου, μη στεναχωριέσαι, είναι πολύ φυσικό αυτό που μου συμβαίνει…
τα πράγματα που περάσαμε μένουν στη θέση τους!
δε χωρούν όλα μέσα μας να μείνουν…
φαντάζεσαι πως αν ξαπλώσεις, είναι δυνατό να κάνω πέντε ώρες για να σε διανύσω από την κορφή ως τα πόδια; εεε είναι!
ούτε μικρόβιο να ‘μουν…
και μα την αλήθεια δε θα με πολυκολάκευε να με φαντάζεσαι έτσι…
ξέρω, με εκτιμάς όσο πρέπει… αλλά τι να σου πω, έτσι που αισθάνομαι απόψε, δε θα θελα να με αφήσεις και να φύγεις πριν περάσουν πολλές ώρες…
αλλά, αυτό είναι άλλη υπόθεση αναγνώστη μου, αφού δε σου μίλησα για κείνη την “πορεία” των πέντε ωρών και το βάσανό της…
με καταλαβαίνεις; όχι δεν μπορείς να με καταλάβεις διόλου αναγνώστη μου κι ας έτυχε να κοπιάσεις κι εσύ πολλές φορές…
ξέρω, έτσι όταν μιλώ, σου ρχεται να φύγεις…
πώς να κάνεις συντροφιά σε έναν άνθρωπο που κλείνεται εντελώς σε μια σκέψη δική του;
ααααχχχχ…
γιατι αναστενάζω;
μου φαίνεται μικρός ο κόσμος και τον βαρέθηκα… έτσι ακριβώς ένιωσα μετά την “πορεία” των πέντε ωρών… ανίκανη να αντιληφθώ οτιδήποτε, όλα τα έβλεπα ίδια, κοινά, ταυτόσημα, άδεια από κάθε έννοια… δε σκεφτόμουν παρά πώς να τελειώνω, να πάω να ξαπλώσω μόνη, να κοιμηθώ με τα όνειρά μου…
έχω αποκάμει να βλέπω το κάθε τι ξένο και να σκέφτομαι…
το κεφάλι μου δε χωρά πια καμμιά άλλη σκέψη…
ξέρω, σου φαίνομαι υπερβολική μιλώντας έτσι για τα αποτελέσματα μιας “πορείας” πέντε ωρών…
ξέρεις αναγνώστη μου ένα δέντρο που το λένε παλιουριά; έχει καρπούς που κρέμονται σα φλουριά… δεν τρώγονται… δεν ξέρω όμως γιατί μου ρθε κάποτε να τους μαζέψω και να τους βάλω στο στόμα μου… ίσως επειδή διψούσα… δεν έχει σημασία… άρχισα να δαγκώνω και να φτύνω μικρά κομματάκια… ύστερα το υπόλοιπο το τριγύριζα με τη γλώσσα μου μέσα στο στόμα και τα δόντια, νιώθωντας κάποια ευχαρίστηση… αυτό δεν οφείλονταν στη γεύση και στα συστατικά… σαν ανώφελο λιθαράκι τριγύριζα τον καρπό, με μόνο οδηγό τη γλώσσα μέσα στο σκοτάδι του στόματος μου…
και μόλις τώρα, αυτή τη στιγμή, συνέδεσα όσα σου διηγήθηκα για τους καρπούς της παλιουριάς με εκείνο που έγραψα πριν λίγες μέρες… δε φανταζόμουν ποτέ ότι τα λόγια μπορεί να κρυφτούν στα δόντια, πώς είναι δυνατό μια περιφορά της γλώσσας στο κοίλωμα μέσα όπου προσλαμβάνουμε τροφή, να καταστήσει τη σκέψη άπειρα εύγλωττη…
νιώθω πως τώρα αναγνώστη μου έχεις κουραστεί από την ανάγνωση, σα να ‘κανες εκείνη την πορεία μαζί μου…
φαντάζομαι πως σαν ξαπλώσω, είναι δυνατό να κάνεις πέντε ώρες για να με διανύσεις από τα πόδια ως την κορφή, όπου κρύβω αυτή τη μία και μοναδική μου σκέψη…
ούτε μικρόβιο να ‘σουν…
