αλήθεια;

αυτός ο νόμος της αλήθειας,

δεν έχει αλήθεια παραπάνω απ’ όση ο κόσμος…

εν μέρει, στοχασμός ελεύθερος και αντιπροσωπευτικός υπαρξιακών αναζητήσεων…

επί του συνόλου, κενή και αφυπνισμένη μέσα σε όλη την κενότητα και την αφύπνιση των πάντων,παραμένω ένας ήσυχος και καλός άνθρωπος…

ενδεικτικές λύσεις

υπήρχαν κάποτε δυο τύποι , ο Ευκλείδης κι ο Αρχιμήδης που είχαν οργιώδη φαντασία και τους άρεσε να με βασανίζουν…

κι αναρωτήθηκα γιατί από τα αμέτρητα προβλήματα που υπάρχουν στη ζωή να πρέπει να λύνω και τα δικά τους…

εγώ δεν ήθελα να νιώθω κλεισμένη στην κάμαρή μου, ήθελα να να νιωθω σα να ‘μαι στην εξοχή…

ή, ήθελα να διαλέγω τα προβλήματά μου με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια!

οι μπανιέρες που αδειάζουν μού προκαλούν κατάθλιψη και τα τρένα που διασταυρώνονται δε χρησιμεύουν σε τίποτα, εκτός κι αν δουλεύεις στον οσε…

είναι πιο εύκολο να λύνεις προβλήματα με ποδηλάτη!

προβλήματα με διαδρομή 36 χιλιομέτρων ίσιωμα, 24 χιλιομέτρων ανηφόρα και 48 χιλιομέτρων κατηφόρα…

ας σκεφτούμε μια ωριαία ταχύτητα λοιπόν που να ελαττώνεται κατά 12 χιλιόμετρα στην ανηφόρα και να αυξάνεται κατά 15 χιλιόμετρα στην κατηφόρα…

ας σκεφτούμε και πως στο ίσωμα η διάρκεια της διαδρομής ισούται με το 1/3  της συνολικής της διάρκειας…

ααα ναι, οι ρόδες του ποδηλάτου ας πούμε πως έχουν περίμετρο 83 εκατοστά…

ποιο είναι το πρόβλημα;

το πρόβλημα δεν είναι ούτε η ωριαία τχύτητα του ποδηλάτη στο ίσιωμα, ούτε η συνολική διάρκεια της διαδρομής, ούτε η μέση ταχύτητά του, ούτε ο αριθμός των πριστροφών που πραγματοποιούν οι ρόδες του…

το πρόβλημα είναι ότι ο πανικός που νιώθω οφείλεται στο ότι δε γνωρίζω πόσο χρόνων είναι ο ποδηλάτης!

πως δε ξέρω τί ώρα ξεκίνησε, αν είχε τρεις ταχύτητες, κι αν έκανε πεντάλ στην κατηφόρα!

το πρόβλημα είναι πως δεν έχω ούτε ένα χάρτη της περιοχής της διαδρομής!

το πρόβλημα είναι πως πρέπει να σταθμίσω ότι έχω…

μόνο τότε ο ποδηλάτης δε θα με δυσκολέψει κι εγώ θα νιώσω ξεφτέρι…

δεν έχω ταλέντο στους πολλαπλασιασμούς και τις διαιρέσεις…

…

…

…

λοιπόν, ο ποδηλάτης τρέχει με 4,645 χλμ/ώρα!

λάθος;

ξέχασα μια διαίρεση;

πρέπει να διαιρέσω με το 100;

δεν μπορεί, κάπου πρέπει να υπάρχει μια απλή μέθοδος των τριών…

ακόμη κι αν δεν την εντοπίσω, πρέπει να υπάρχει!

4,645χλμ/ώρα!

μήπως να μετακινήσω πιο μπροστά την υποδιαστολή;

όχι…

πρέπει να ‘ναι λάθος, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει σώνει και καλά να ‘ναι λάθος…

ας την μετακινήσω!

μπορεί αυτός ο βρωμοποδηλάτης να τρέχει με 46,45 χλμ/ώρα ακόμα και στην ανηφόρα, γεγονός που προσδίδει μια εξαιρετική φυσική κατάσταση σε αυτόν και μια κάποια μαθηματική διαστροφή σε μένα…

οκ, εξάλλου κανείς δε θα το μάθει…

θα το ξέρω  εγώ κι εσείς…

αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα θα μου πείτε…

αυτό που μετράει είναι ο σωστός υπολογισμός θα προσθέσετε…

το ίδιο είναι θα απαντήσω…

μήπως δεν είναι το ίδιο; θα αναρωτηθώ…

…

…

στην

εποχή

της

νεανικής

κουλτούρας

πρέπει

να

υπενθυμίσουμε

μια βασική κοινοτοπία:

η

νεολαία

δεν

ήταν

ποτέ

τάξη!

είναι

μια

στιγμή

της

ζωής

που

έγινε

αγορά.

Ζ.Κ. Μισεά 

…

…

…

επ’ αφορμή των πανελλαδικών του 2012

αυτοί…κι εμείς…

που νομίζαμε γνωστούς

που κερδήθηκαν σε μια λοταρία

που φορτώθηκαν μια συγκίνηση

που άφησαν σώμα και συνάψεις

…

μισή προσδοκία

μισή γλώσσα

…

μια ταύτιση

…

χώρια η παράδοση

χώρια η ασυνέχεια

…

εμείς,

και η ασήκωτη εξάρτηση των πραγμάτων…

τόσο αδιάφορα, τόσο προφανή…

ταξινομημένα επ άπειρον…

τι θα θελες δηλαδή;

τι ποσοστό της γλώσσας να αφιερωθεί στην εντροπία του κόσμου;

 

είναι θέμα μουσικής

μουσική και κινηματογράφος, μουσική στον κινηματογράφο, ή μουσική για τον κινηματογράφο;

το ερώτημα δημιουργεί συχνά φαινόμενα διαχωρισμού των δύο τεχνών…

ίσως, η μουσική για τον κινηματογράφο  είναι ένα τελείως διαφορετικό είδος από αυτό που ονομάζουμε μουσική…

έχουν όμως δυο κοινά στοιχεία τη μελωδία και το συχνό φαινόμενο ότι οι ίδιοι δημιουργοί γράφουν μουσική και μουσική για τον κινηματογράφο…

η κινηματογραφική μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κινηματογραφικής αφήγησης, είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που την συνθέτουν, μαζί με τους υπόλοιπους ήχους, διάλογους, ηχητικά εφέ και ατμόσφαιρες,  συνθέτουν την ηχητική μπάντα μιας ταινίας, οπότε είναι δεμένη μαζί της, κι εμείς ως θεατές μαζί τους…

όταν λοιπόν, η μουσική στον κινηματογράφο προσπαθεί να βρει τη θέση της μεταβαλλόμενη από μέρος της παράστασης, σε μέρος του κινηματογραφικού έργου.

όταν η μουσική  δεν μπορεί να εκτιμηθεί χωρίς την εικόνα για την οποία γράφτηκε, είναι τόσο στενά συνδεδεμένη μαζί της, τόσο απόλυτα συμπληρωματική ώστε ίσως να φαίνεται ελλιπής χωρίς αυτήν,

όταν ας πούμε ο Φεντερίκο Φελλίνι συνάντησε το Νίνο Ρότα… ή όταν ο Σέρτζιο Λεόνε συνάντησε τον Ενιο Μορικόνε… ή ακόμα κι όταν γράφει ο Moodytimes για το cine club corydallos…

αντιφρονούντες

η αίσθηση του τέλους μετριέται με τους αντιφρονούντες

η προσπάθεια για συσπείρωση δεν προλαβαίνει το μάτι

επιτηρητές της σωτηρίας

της τάξης των ερπετών

κανείς δεν άκουσε

κανείς δεν υποκλίθηκε

ποιο να ‘ναι το μέσο τίμημα;

η ημερομηνία θα καταποντιστεί

στο χάσμα λέει, θα γλυστρήσει ο τόπος

η απόσταση κονταίνει

η αποδοχή απαλύνει

η φροντίδα διευκολύνει

ο χρόνος δε εφτάνει

ο χρόνος δεν περισσεύει

ηρεμότερα, λέω…

ανέμελα, λέω…

η δύναμη, η επιβίωση κυλούν παρόλες τις αστοχίες…

 

“διχοτομίες”

Σήμερα πιὰ οἱ “μύθοι” δὲν ἀνθίζουν, γόνιμοι κι ἀνθρώπινοι, ἐξιλαστήριοι καὶ σωστικοί,  ἀ π ο φ ο ρ τ ι σ τ ι κ ο ὶ  ἀπὸ στόμα σὲ στόμα κι ἀπὸ καρδιὰ σὲ καρδιά. Ὁ Λόγος  κ ό ν τ υ ν ε,  θάμπωσε – ἔχασε τό “μέταλλό” του. Τώρα  δ ά ν ε ι ο  τὸ μέταλλο, μικροφωνικό, φονικό. 

Ρένος Ἀποστολίδης ["Κριτικὴ τοῦ Μεταπολέμου", σελ.96.]

η αξιοπιστία…

μολονότι με το πρώτο συνθετικό αρχίζει το γλύστρημα στην οθόνη,

σαφές εργογράφημα του τετριμμένου,

κάνει θόρυβο,

όμοιο με των πιάτων που μαζεύονται από το τραπέζι όπου,

κάθονται και εκθέτουν την ευχή, την τροποποιήση, το σύνθημα και το παρασύνθημα αυτοί,

εμείς, τους αναστεναγμούς, την εγκαρτέρηση ή την αντίσταση…

λαμπερό εμπόδιο οι γενναίοι και οι ασυναίσθητες φορτίσεις!

Οἱ ἄνεμοι σὲ τέτοια σπίτια, φρέσκων ὑπάρξεων, χωρίς παρελθόντα, εἶναι βασιλιᾶδες – καὶ δέ σφυρίζουν καταπιεσμένοι. Ἁλωνίζουν ἐλεύθεροι καὶ παγκυρίαρχοι – ἐ π ι κ υ ρ ί α ρ χ ο ι!

Ρένος Ἀποστολίδης ["Στὸν κυνηγημένο καιρό", σελ.31]

το απόγευμα, περπατώντας στους δρόμους των αέναων εντυπώσεων, σε μόνιμη απόσταση από την καθημερινότητα, δεν αναγνωρίζω το σαθρό υπόβαθρο των προτιμήσεων…

τρέλλα…

η ιστορία και η ανθρωπολογία επιμένουν ότι κάθε κοινωνία σε διάφορες χρονικές περιόδους διαμορφώνει σχήματα και σταθερότυπους για να ονομάσει, να εξευμενίσει και να ελέγξει την τρέλλα…

η τρέλλα δείχνει πώς μια κοινωνία σημειώνει τα σύνορα του “λεκτέου”, του “προσδιορίσιμου”, του “φυσιολογικού”, του “ελεγχόμενου”…

στις κοινωνίες με δεσπόζουσα πολιτιστικά πρότυπα τον ορθολογισμό, τη διαχείριση της πληροφόρησης και την τακτοποίηση των λέξεων και των αντικειμένων, η τρέλλα εμφανίζεται ως απαρχή χειρισμών και επεμβάσεων…

αλλά και ως μοχλός ανατροπής διαχωρισμού στις διχοτομίες:

λόγος/εικόνα

πραγματικό/φανταστικό

μέσα/έξω

let’s rock … cinema!

τέχνη:

Το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται.Η διαδικασία, η οργάνωση, η έμπνευση με σκοπό την προσπάθεια αποτύπωσης των αισθήσεων αλλά και των συναισθημάτων, αποτελούν βασικό στοιχείο έκφρασης της Τέχνης.

μουσική:

Ως μουσική ορίζεται η τέχνη που βασίζεται στην οργάνωση των ήχων με σκοπό τη σύνθεση, εκτέλεση και ακρόαση/λήψη ενός μουσικού έργου. Με τον όρο εννοείται επίσης και το σύνολο ήχων από το οποίο απαρτίζεται ένα μουσικο κομμάτι.

κινηματογράφος:

Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά αποτελεί σήμερα την αποκαλούμενη και έβδομη τέχνη, δίπλα στη μουσική και τη λογοτεχνία. Αρχικά εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και οπτικοποίησής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κίνηση + γραφή).

rock:

Πρωτοεμφανίστηκε σε μια εποχή με ιδανικά και αξίες σε κρίση, όπου οι πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις είναι δεδομένες και κυριαρχεί κλίμα έντασης σε Αμερική και Ευρώπη. Η έκρηξη της ροκ έγινε το 1955 με την ταινία Black BoαrdJungle(Ζούγκλα του Μαυροπίνακα) με το σάουντρακ της ταινίας “Rock Around the Clock”. Θεωρείται πρόγονος της ροκ μουσικής. 

από το :

μέχρι το:

…ποια κοινά έχουν τα 4 εγκυκλοπαιδικά λήμματα;

οι απαντήσεις στο κείμενο ΡΟΚ…ΚΑΜΕΡΑ…ΠΑΜΕ του φίλου Moodytimes τον οποίο φχαριστώ για όσα μου μαθαίνει…

Pickwick papers*

το ότι έχω διαβάσει εφημερίδες υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της ζωής μου!

δεν μπορώ πια να τις ξαναδιαβάσω!

με τις εντολές που  την κατάθεσή τους λατρέψαμε και τις διερευνήσεις που αγαπήσαμε, ας μη ξεχάσουμε ότι ο Βob σαν σήμερα έφυγε από…

από … δεν έχει σημασία…

*χιουμοριστικά  δημοσιεύματα σε συνέχειες, του Ντίκενς…

πρωί πρωί με την αυγή…

τρίτη πρωί

εφημερίδες στρατηλάτες

πιστές σε κείμενα

στη διχασμένη πρωτεύουσα στη γελασμένη χώρα

φωνές από κρυφές στοές

παλιές σχολές

ανασκαφές τύψεων

ετοιμάζεται η συνάντηση των ομιλητών

δε δικαιολογούνται απουσίες

η συζήτηση θα απορρίψει τις διατάξεις για ανακωχή

θα ακολουθήσει απαρίθμηση ανενεργών νοημάτων

κλίμακες μακρινές

φτώχεια στα ταμεία

χαμένοι ανταγωνισμοί

στα κρανία καλλιεργούνται οι ανειδίκευτες αφαιρέσεις

αντικρυστές αναντιστοιχίες οι γραμμές των συνόρων

να ξεχαστούν οι προδοσίες

και τα αρώματα όμηροι

όμηρος τούτος ο κάπως διαφορετικός τόπος

κρύο

οι καταγωγές ανατρέπουν τις πιέσεις

ο λάρυγγας διογκώνεται

η προώθηση του αέρα πριμοδοτεί ελλειψοειδείς δεσποτείες

σημειωμένο μένει το κέντρο της μοναδικής καθημερινότητας

η αναγωγή καταστροφική

τα κύτταρα αναστατώνονται όσο οι ακροατές αντέχουν τη σκληρή και απότομη παραπομπή σε παραγγέλματα

άδειες αίθουσες

σβησμένες σκάλες

φωτεινά βήματα

φτωχές μπούκλες

απορρημένες πλεξούδες

ακήρυχτη νιότη

σχέδια για βιολογικές μηχανές αυριανά ερπετά με αμφίβολες καταλήξεις

(γράφω)

τερατώδη μικρόβια του χθες μετατοπίζουν λαϊκά δικαστήρια

αποδίδουν ποινές σε ελπιδοφόρες κινήσεις νοημάτων

συγγενείς πόθοι πείθουν  για αποκληρώσεις

φιλάνθρωπες εμφανίζονται οι σχολές εγκλημάτων

μέλημα τα εγκαίνια των αρένων

κέντρα δεινών

οι καθυστερημένες αφίξεις βοηθούν την εξουσία στις χαμηλόφωνες ανταλλαγές

κρυψίνοιες σε εφαπτόμενα τόξα

δίνονται αγγελίες και αδόκιμες αναφορές

θέμα οι κακοί τρόποι

δεν είναι ευκαιρία η αγγελία ούτε μικρή είναι

βλέμματα ανεκτικά

δε γνωρίζω ποια χρώματα θα φορεθούν φέτος το καλοκαίρι αλλά θα κυριαρχήσουν φοβάμαι παρά τις σκληρές τελωνειακές συμβάσεις στολές για είδωλα ανεστραμμένα και η ραφή δόλια θα ‘ναι

…

ω νιότη

ο νέος κόσμος δεν έρχεται με παλιές σοδειές προσώπων, με άτυχες υποθέσεις, με γεωμετρικές συσπειρώσεις. με περιοχές , με ρυθμούς επιβολής, με χαμένες προβολές, με ενδιάμεσες αποστάσεις χωρίς πυκνότητα

(με όλες τις τεχνικές των μέσων – δαχτύλων – τελειώνω εδώ)

η ψήφος

έμμεσος η άμεσος εξαναγκασμός στην χρήση ενός δικαιώματος

(η χρήση ή μη χρήση ανήκει στον κάτοχο του και όχι στο σύστημα αλλιώς δεν πρόκειται για δικαίωμα )

δεν ένιωσα,δε νιώθω, δε θα νιώσω καμιά υποχρέωση, αψηφώ άφοβα τα κοινώς βουλευόμενα!

φοβάμαι, τρομάζω…με αυτή κάθε φωνή  κοινής λογικής, το ομολογώ!

νιώθω σαν την Αλίκη στην χώρα των τραυμάτων!

τα θαύματα τελείωσαν, θα απαντούσε ο δόκτωρ Χάουζ, είστε άσχετοι! ανειδίκευτοι!

διψάς για διάκριση θα του ανταπαμτούσε ο μικροβιολόγος, έχεις τον ιό της εξουσιολαγνείας μέσα σου και δεν ενδιαφέρεσαι για την ασθενή!

ηρεμήστε, με μια συντηρητική αγωγή θα μπορέσει να επιζήσει αξιοπρεπώς μερικά χρόνια ακόμα, θα πετάγοταν ο καρδιολόγος…

τώρα το κατάλαβες ότι δε υπάρχει ελπίδα; θα ρώταγε ρητορικά ο Χάουζ…

εγώ έχω υιοθετήσει μια αγκρίκολα διάθεση, βοηθάνε και τα βρώμικα από το χώμα χέρια μου…

να προσμένεις το καλό, να κοιτάς μπροστά, να ‘σαι αισιόδοξη, μου ‘χει ψιθυρίζει ο ηλικιωμένος χωρικός απ’ το διπλανό χωράφι… εγώ πώς νομίζεις επιβίωσα απ το Νταχάου; τι λες; άσε τους γιατρούς, εμένα ν’ ακούς!

πόσες φορές θα στο πω γέρο; δεν πέρασες ποτέ από το Νταχάου, του ‘χει εντωμεταξύ πετάξει η γριά του συνεχίζοντας το σκάλισμα του λαχανόκηπου…

κι εσύ, γυρνάει σε μένα, μη φανταστείς ποτέ ότι είσαι η Άννα Φρανκ, συνέχισε ο γέρος…

άνοιξε το μάτι μου, γέλασα δυνατά και ένιωσα σαν τον πρώτο εβραίο που από ατυχία δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Σίντλερ…

μα ξαφνικά η διάθεσή μου άλλαξε και νομίζω πως θέλω να συγκατοικήσω στους οικολόγερους πράσινους…

είμαι άτυχη! άτυχη! είμαι καταδικασμένη…

ήρθε η μέρα που πρέπει να ψηφίσω κάποιον που δεν εμπιστεύομαι;

ήρθε η μέρα που πρέπει να ψηφίσω κάποιον στον οποίο δεν πιστεύω;

ή

ήρθε η μέρα που δε θα ψηφίσω κανέναν επειδή δεν πιστεύω σε κανένα…

αν μετά μ’ αρχίσει ο μπαμπάς μου ή οποιοσδήποτε πασσιονάριος της δημοκρατίας:

«ντροπή σου! για μένα η αποχή ή το λευκό είναι ανεπίτρεπτα πράγματα!»

«ο πολίτης οφείλει να ψηφίζει!»

« είναι δείγμα ανωριμότητας να αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για σένα»

« δεν πρέπει να βγάζεις την ουρά σου απ΄έξω»

« δεν επιτρέπεται να επιτρέπεις να ψηφίζουν οι ανεγκέφαλοι –μη μου πείτε πως δεν έχετε γνωρίσει κανέναν απ αυτή τη συνομοταξία;- πρέπει να σταματήσεις την άφιξή τους στην κάλπη»

αρκετά !

δεν το πολυψάχνω πια…

σ’ αυτή τη χώρα είναι τόσα πολλά τα ανεπίτρεπτα που έχουν γίνει επιτρεπτά με την ανοχή μας και ενίοτε με τη συγκατάθεσή μας…

σα να μου φαίνεται ότι το ζηλεύω αυτούς που που χάρη στην άνοιά τους μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα από τόσες ζωές…

κυρίως ζηλεύω αυτούς που πάσχουν από αλτσχάιμερ, γιατί από τη μία ζωή στην άλλη, ένα από εκείνα που τους διαφεύγουν είναι οι εκλογικές αναμετρήσεις που πέρασαν…

αν και μισώ τους εγκιβωτισμούς… κρύβομαι μέσα στο παραβάν…

έτσι κρυβόμουν και μικρή,μέτραγε ο παππούς, να βγω;βγες, φώναζα εγώ…