επειδή θέλω να γίνω καλά,

ακολουθώ τις συμβουλές του γιατρού…

παίρνω δυο βαθειές ανάσες, κάτι που είναι πολύ καλό πριν πας για ύπνο…

ξαφνικά μου ‘ρχεται μια ελαφριά μυρωδιά αναπάντεχη … από κάτι ενοχλητικό!

το βρήκα γρήγορα!

ένα βλαστάρι αγριόκρινου ήταν κρυμμένο στο κρεβάτι μου…

αμέσως κάτι ανασηκώθηκε από το βυθό μου, σαν ανεμοστρόβιλος…

όχι, πραγματικά, αυτό ήταν έλλειψη “τακτ” από μέρους μου… που έκρυψα το λουλούδι εκεί…

αξιόπιστες πηγές ανέφεραν την ανακάλυψη στοιχείων που δείχνουν την ύπαρξη μιας ασύλληπτης οργάνωσης, που έχει στόχο την απελευθέρωση από τον ευεργετικό ζυγό της χειμωνιάτικης κρατικής μιζέριας…

απελευθέρωση;

είναι εκπληκτικό, όταν η ελευθερία του ανθρώπου μειώνεται στο μηδέν, δεν διαπράττει εγκλήματα…

δεν κόβει λόγου χάρη το πρώτο αγριολούλουδο της άνοιξης για να εκπλήξει έναν άρρωστο άνθρωπο ή τον εαυτό του…

πήγα έναν μεγάλο περίπατο…

μύρισα μυρωδιές…

τ’ αγριόκρινα μυρίζουν ωραία…

το σεντόνι είναι σαν το χαρτί όπου οι χημικοί φιλτράρουν τις ουσίες τους: όλα τα σωματίδια που αιωρούνται, όλη η ανεπιθύμητη ύλη παραμένει στο χαρτί…

κι όταν βγήκα από το σεντόνι το πρωί, αισθανόμουν σα να είχα διυλιστεί, ήμουν απολύτως διαυγής…

τα υπόλοιπα μπορώ να τα περιγράψω μόνο κατά προσέγγιση, μόνο με τη βοήθεια λίγο πολύ κοντινών αναλογιών…

εδώ λοπόν, πάνω στη γη, περπατάμε όλη την ώρα πάνω σε μια αναβράζουσα, κατακόκκινη θάλασσα φωτιάς, κρυμμένη κάτω στα έγκατα της γης, αλλά ποτέ δεν το σκεφτόμαστε!

και τότε, ξαφνικά, το έδαφος γίνεται λεπτό γυαλί και βλέπουμε!

βλέπουμε τον κόσμο…

και φαίνεται τόσο ανόητος και ασύμμετρος, αλλά δες πόσο καθαρά σκέφτεται το μυαλό του…

σε αυτό το σημείο, δηλαδή το μυαλό, οι αρχαίοι θα συνωστίζονταν συζητώντας, ζυγίζοντας το ένα ή το άλλο, θα ‘σπαγαν το κεφάλι τους, θα αναρωτιόντουσαν, είναι ηθικό, δεν είναι;…

κι εγώ σκέφτομαι διαρκώς ότι θα γίνω καλά, ότι μπορώ να γίνω καλά και κοιμάμαι σαν κούτσουρο…

η λέξη με τρομάζει βέβαια, αλλά η ομορφιά του βαθύ ύπνου μ’ έκανε να τη σκεφτώ…

όταν με ξυπνούν οι “ποιητές” των ορθολογικών και υπολογισμένων δελτίων, σκέφτομαι πως η ομορφιά της ζωής, έχει μεν χαραχτεί στο χρυσάφι των λέξεων, αλλά οι ποιητές έχουν αργοπορήσει τόσο ώστε να αντικατασταθούν και στα δελτία αντιλαμβάνομαι μόνο στίχους πάνω στη σεξουαλική υγιεινή μας ή ημερήσιες ωδές στον ευεργέτη μας…

κλείνω τότε τη συσκευή κι ανοίγω την πόρτα της ντουλάπας με τον καθρέφτη… με κοιτώ πάνω από τον ώμο μου, λέω πως πρέπει να “σφίξουν οι κώλοι” , κλείνω με τη φτέρνα την πόρτα κα μουρμουρίζω:

είμαι σίγουρη πως αργά ή γρήγορα θα καταφέρω να προσαρμόσω όλες αυτές τις ανοησίες που ακούω σ’ ένα λογικό συλλογισμό…

αυτό με καθησυχάζει, εξάλλου θέλω να γίνω καλά, εξάλλου νιώθω τόσο γεμάτη, κανείς δεν ξέρει πόσο γεμάτη νιώθω…

κοιτάζω μέσα από τις γρύλιες μου…

εκεί, δεξιά από το απέναντι παράθυρο, το βιβλίο του γείτονα πέφτει στο πάτωμα και στην τελευταία στιγμιαία ματιά, ανάμεσα στις γρύλιες και το πάτωμα, βλέπω το χέρι του να πιάνει το βιβλίο και η μοναδική μου επιθυμία είναι ν’ αρπάξω αυτό το χέρι, να αρπάξω αυτό το βιβλίο και να βάλω τον αγριόκρινο για σελιδοδείκτη…

έχω τόσα πολλά, υπάρχουν τόσα που πρέπει να κουβεντιάσουμε σαν άνθρωποι…

βγαίνω στον κήπο, ο αέρας είναι ροζ κι έχω τον ήλιο πάνω μου,όλα είναι μαλακά και ζωντανά, στο τραπέζι, κάτι ξινό σαν λεμόνι εμφανίζεται στο πιάτο μου μα έχει τη γεύση σοκολάτας…

προσβλήθηκα με την ιδέα πως μπορεί να έχω φαντασία; αναρωτιέμαι…τί μου συμβαίνει; έχω χάσει το πηδάλιο;

…

είχα να γράψω αρκετές μέρες, δεν ξέρω πόσες, όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες… και μιας και σε πήρε το μάτι μου αναγνώστη μου, έτρεξα κατά πάνω σου λες κι είμαστε συγγενείς, αραδιάζοντάς σου κάτι περί υπνηλίας, ονείρου, ροζ αέρα και κίτρινου κόσμου… ναι, δεν ήμουν σε καλή κατάσταση, φαίνεται πως αναπτύσσω ψυχή…

άλλη παράξενη λέξη, προ πολλού ξεχασμενη, κάποιες φορές μου ρχονται στο νου εκφράσεις όπως “ψυχή τε και σώματι” κι αυτό είπε ο γιατρός μου, αυτό είναι… πολύ επικίνδυνο!

εκφόρτιση!

ναι, εκφόρτιση θα ήταν καταλληλότερος τίτλος σε όλο αυτό…

γιατί αυτό ακριβώς ήταν, το βλέπω τώρα: μια ηλεκτρική εκκένωση…

καιρό τώρα ο παλμός μου γινόταν όλο και πιο ξηρός, όλο και πιο γρήγορος, όλο και πιο έντονος…

εκφόρτιση…

μετά, σιωπή…

μετά, μέσα μου όλα είναι πιο ήσυχα και άδεια, όπως σε ένα κτίριο που όλοι έχουν φύγει κι έχεις μείνει να κείτεσαι  μόνος ακούγοντας τον καθαρό ακριβή μελωδικό παλμό των σκέψεών σου…