το λαγούμι της ευτυχίας

το λαγούμι της ευτυχίας.

η πρώτη του φορά

η χαμένη φοιτητική ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι…

ήταν τότε που επρόκειτο να κάνει την πτυχιακή του, δύο συμφοιτητές του (μία απ αυτούς η Μαρία Μπέικου αργότερα φίλη και κουμπάρα του) συμφώνησαν να δώσουν τα μέτρα του φιλμ που τους αναλογούσαν στον Ταρκόφσκι και το ταλέντο του

η Μαρία Μπέικου τη βρήκε και  την παρέδωσε στο Κουτί της Πανδώρας…

έτσι ο Αντρέι δημιούργησε τους «Φονιάδες»…με ελληνικούς υπότιτλους!

να γιατί …

“ο χρόνος μπορεί να αντιστραφεί

δεν μπορεί να χαθεί χωρίς κανένα ίχνος… κι οι εμπειρίες μας τοποθετούνται μέσα του

ίσως το παρελθόν είναι πιο πραγματικό, πιο σταθερό και ανθεκτικό από ό,τι το παρόν

το παρόν γλιστράει και χάνεται μέσα από τα χέρια όπως η άμμος

αποκτά υπόσταση μέσω της μνήμης

ο κινηματογράφος λειτουργεί στην έννοια του χρόνου

όχι γιατί αναπτύσσεται στο χρόνο, -αυτό το κάνει η μουσική, το θέατρο…

εννοώ τον χρόνο στην κυριολεξία

άλλωστε, τι είναι μια σκηνή;

από τη στιγμή που λέμε “μοτέρ” έως ότου πούμε “στοπ”, τι συμβαίνει;

είναι η σταθεροποίηση του χρόνου, η συντήρηση του για πάντα…

καμία άλλη μορφή τέχνης δεν το μπορεί

έτσι, η ταινία είναι ένα μωσαϊκό χρόνου”

…

φχαριστώ τον κινηματογράφο La Ivolution – non commercial

κυνηγός

“Ίσως το νόημα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας να βρίσκεται στην καλλιτεχνική συνείδηση, στην άσκοπη και ανιδιοτελή καλλιτεχνική πράξη.”

Αντρέϊ Ταρκόφσκι

η ζωή μοιάζει με δρόμο… η ζωή μοιάζει με φιλμ που ξετυλίγεται… οι ζωή είναι εικόνες, η ζωή είναι πόνος, πόθος, χαρά και διεκδίκηση… η ζωή περνά… η ζωή αφήνει υπολείμματα… η ζωή αυτά και άλλα έχει…

ο κινηματογράφος είναι τρόπος ζωής,  είναι ο τρόπος της ζωής να διαλέγει εικόνες που αντικειμενικά έχουν φύγει, αλλά στρογγυλοκάθονται στους συνειρμούς…

με τον Αντρέι Ταρκόφσκι βλέπω την ποίηση του τρόπου…

ψάχνω το μήνυμα , το νόημα της ζωής μου…

προσπερνώ την ύλη και το σύστημα, φιλώ το ηθικό, βλέπω αντεστραμμένα, διαπραγματεύομαι τη βελτίωσή μου, φιλοσοφώ αδόκιμα, παρεμβαίνω στο ταξίδι, για την ιστορία, προσεγγίζω δίπολα, αμφιβάλλω, αφαιρώ, πιστεύω, ανακηρύσσω ουσιώδες και το πιο ασήμαντο σημείο, εξελίσσομαι σαν μέγεθος πρωταρχικό …

περνώ την απαγορευμένη ζώνη,την συρματοπλεγμένη, από την εξουσία…

αντιλαμβάνομαι πως εκεί συνηθισμένοι νόμοι της φύσης αναιρούνται…

και φτάνω στο Δωμάτιο όπου εκπληρώνονται οι επιθυμίες…

στο κατώφλι του, τρεις τύποι, ένας φυσικός επιστήμονας, προσδοκά νέες γνώσεις, που θα γίνουν το εισιτήριό του για ένα Νόμπελ, ένας συγγραφέας, προσδοκά την έμπνευσή του και ο Στάλκερ, που κινείται αργά και μεθοδικά, όπως ο κυνηγός που ψάχνει το θήραμά του…

σκέφτομαι πως  αυτός ξέρει πώς να ξεπεράσει τα εμπόδια και τις παγίδες, σκέφτομαι πως αυτός ξέρει πώς να φτάσει στο Δωμάτιο…

τους ακολουθώ…

κι όταν φτάνω μπρος στην πόρτα, εμφανίζεται ο Ταρκόφσκι!

μας  ακινητοποιεί…

η ψυχή μας γεμίζει αμφιβολία, αμφισβήτηση και φόβο…

στο βάθος της προοπτικής της εικόνας, μα σε αντίθετη πορεία της προοπτικής, στο βάθος της σκέψης, η εμπιστοσύνη, η πίστη στον Στάλκερ… η πίστη στην αξία της ζωής… ο επιστήμονας, γεμίζει απογοήτευση και αμφιβολία για τα “τεχνικά δημιουργήματά” του … ο συγγραφέας, γεμίζει απογοήτευση και αμφιβολία για το “είναι”…

κινούμαστε και στεκόμαστε διαρκώς!

μεταμορφωνόμαστε… μέσα από προθέσεις! αντί, από , παρά, προ… μετά!

εξάλλου αυτό δεν είναι ο άνθρωπος; μια πρόθεση ηθική…

ένα αγαπώ…

παρόλο που δεν ξέρουμε πια πώς να αγαπάμε, η αγάπη παραμένει η μόνη περιουσία που δεν μπορεί κανείς να αλώσει!

ανάμεσα στο σηματικό και το εφήμερο, διαπιστώνω πως δεν υπάρχει ελπίδα, ακολουθώντας όμως τον Στάλκερ, επιβιώνω τρώγοντας αγάπη … διασχίζω απαγορευμένες ζώνες και υφίσταμαι στα δικά μου δωμάτια!

a piece of monologue

στην έρημο Mojave…

Zabriskie Point, Michelangelo Antonioni
ή
ανατινάξτε τον καπιταλισμό

…

«… (η αστική τάξη) δεν άφησε κανένα άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο εκτός από το γυμνό συμφέρον. Έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρίγη του ευλαβικού ρεμβασμού, του ιπποτικού ενθουσιασμού, της μικροαστικής μελαγχολίας…» Μαρξ, Μανιφέστο

ποιος το περίμενε…

αρνούμαι να διαισθανθώ την υφέρπουσα απόγνωση μιας προαναγγελθείσας ήττας…

τον τελευταίο καιρό καταφεύγω στο απόλυτο ιμπρεσσιονιστικό τίποτα, στο απόλυτο ιδεατό ερωτικό όργιο…

δεν παρακολουθώ ερμηνείες καταστάσεων, δε δέχομαι λύσεις  και απορώ πώς αρθρώνονται αφού είναι άγνωστες… τον τελευταίο καιρό οι δοσοληψίες μου έχουν να κάνουν μόνο με αγαπημένους συνειρμούς…

κάποιοι ξεπηδούν από συνευρέσεις, κάποιοι από ακροάσεις , κάποιοι από παρακολουθήσεις, όπως λόγου χάρη τούτο το μικρό ποστ…

φχαριστώ τον Υπορεαλισμό εδώ…

μην κατηγορήσετε κανέναν για το “θάνατο” μου και παρακαλώ να λείψουν τα κουτσομπολιά… όπως έλεγε κι ο Μαγιακόφσκυ, “το επεισόδιο έληξε”…

εσύ κι εγώ κι εγώ… ο ίδιος άνθρωπος!

στη νύχτα τη δική μου και στο δικό σου το πρωί,
στέλνω ένα ανάμεσα…
και στο ανάμεσα αυτό,
ευχή κάνω,
να παίζουμε με τις λέξεις,
σαν ανυποψίαστοι ποιητές,
τον κόσμο πλάθοντας με φαντασία…
γιατί,
πλακώνουν βαριές συννεφιές με αέρηδες,
που κανείς δεν ξέρει πότε κι από πού ξεκινούν…
κι εμεις, έχουμε τις ρίζες μας στον αέρα και τα ντυσίματά μας είν’ από φύλλα…
είναι παντού…
το πρωί ανοίγω τα παντζούρια,
για να χαζέψω τ’αστέρια…
βλέπω τον ίδιο άνθρωπο να περιμένει ακόμα στη στάση…
ο κόσμος έχει βγει με φακούς και κάτι ψάχνει στους δρόμους…
ναι,
να ξεστήσουμε τον κόσμο
και,
να εγκαινιάσουμε έναν καινούριο…
πρώτα,
να μας γίνουμε μάθημα…

όταν
τα ποιήματά μας
γραμμένα σε χαρτιά
χωθούν στις τσέπες των ανυποψίαστων περαστικών
και
βρεθούν σκόρπια ανάμεσα σε φυστίκια
αποκόμματα εισιτηρίων
κλειδιά και κέρματα…

όταν
ο άνθρωπος που βλέπω ακόμα να περιμένει στη στάση
δώσει στον οδηγό το ποίημα σαν αντίτιμο του εισιτηρίου
τότε
θα έχουμε ρίζες που δε θα είναι αγκίστρια
και θα πέσουν τα ντυσίματά μας απ’ τα δέντρα

να ήταν η γραφή η αντίστροφη εκτύλιξη!
ύστερα από ένα χαμένο στοίχημα!
να ήταν λέξεις από τις κοιλάδες!
σύμφωνα με τις παρωχημένες ανθοφορίες,
το προϊόν δε θα παρέμενε στα χέρια…

(μέση ναυτική εργασία: λύσε μόλα δέσε)

η δουλικότητα εξαργυρώνεται
όταν κρύβονται οι φράσεις σε σώματα
όταν εκποιούνται οι προσωπικές ιδιαιτερότητες
…
μου αρέσει  ο τρόπος μας!

τον προβληματίζει πολύ ο ρόλος του συγγραφέα στον ενικό εξάλλου… εδώ και καιρό σπάει το κεφάλι του για κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ‘ρέον ποίημα’… η τεχνολογία μας δίνει δυο σημαντικές δυνατότητες:

α) να παρακάμψουμε τους οίκους αξιολόγησης και

β) να καταλυθεί το παγιωμένο ποίημα…

το ποίημα που κλείνεται στο χαρτί, τυπώνεται και τελείωσε…

έτσι;

έτσι! το ρέον ποίημα μπορεί να το επεξεργαστεί και ο αναγνώστης, να το ξαναβλέπει ο συγγραφέας, ο αρχικός συγγραφέας να γίνεται αναγνώστης και τούμπαλιν…

πως σου φαίνεται; ακόμα ψάχνω τρόπο να το θέσω σε εφαρμογή βέβαια…

μου αρέσει ο τρόπος…

με την εφαρμογή δεν έχω καλές σχέσεις όμως…

κι εκείνην την προβληματίζουν οι σχέσεις της με την εφαρμογή… γράφει… εφαρμόζοντας λέξεις-αρμoύς της βάρκας που φτιάχνεται για να αρμενίσει και στις πιο βαριές τρικυμίες της δυσαρμονίας…

τα πρωινά καθώς περιμένω στον σταθμό του τραίνου που θα με πάει στη δουλειά (το τραίνο που πάντα καθυστερεί) στρέφω το βλέμμα μου στην απέναντι αποβάθρα και με βλέπω πολλές ώρες μετά να με ξερνάει στη νύχτα του σταθμού το τραίνο της επιστροφής…

με βλέπω τσακισμένο, μ’ ένα ηλίθιο χαμόγελο γιατί “τέλειωσα για σήμερα”…

ναι, τέλειωσα την εντελώς ανούσια και αδιάφορη ασχολία που είμαι αναγκασμένος να κάνω για να μπορώ να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και να ψωνίζω τα αθλιότερα προϊόντα από τις προσφορές… τρόφιμα παραλίγο σάπια, χωρίς καμιά θρεπτική αξία, απορρυπαντικά που βρωμίζουν τα ρούχα κλπ…

η ύπαρξή μου έχει κοστολογηθεί μ’ ένα μηνιάτικο κι εγώ πρέπει να τα βγάλω πέρα…να πληρώσω ένα εξωφρενικό ποσό για ένα δωμάτιο, να πληρώσω για να μετακινηθώ, να πληρώσω για να τραφώ, να πληρώσω για να πληροφορηθώ, να πληρώσω για να ντυθώ… φυσικά θα έχω πρόσβαση μόνο σε κακή κατοικία, κακές υπηρεσίες μετακίνησης, κακή διατροφή (καμιά φορά θα γιορτάζω με κάποιο λίγο ακριβότερο γεύμα), κακή πληροφόρηση, κακό ρουχισμό…

φυσικά δεν είμαι ο μόνος!

από το παράθυρό μου βλέπω ένα δέντρο στο οποίο εδώ και βδομάδες έχουν σκαλώσει δυο μπλε σακούλες…φυσάει αλλά αυτές είναι μαγκωμένες γερά στα κλαδιά όπως είμαι κι εγώ σε αυτήν την καθημερινή ρουτίνα… δουλεύω κι η τύχη μου κοιμάται…

αυτές οι σακούλες είναι οι παντιέρες της ζωής μου…

περιμένω με λαχτάρα τη μέρα της υποστολής τους, τη μέρα που θα ατενίσω σκέτο το δέντρο!

είναι υπορεαλιστής!

σκέφτομαι οτι δεν μπορώ να προσαρμοστώ σε αυτόν τόπο, δεν προλαβαίνω δηλαδή, απ τη μια μέρα στην άλλη αλλάζει, καταιγισμός πρωτοτυπιών, ευτυχώς ζω στην επαρχία…

φυσικά δεν είμαι η μόνη…

γι αυτό μιλώ συγκινημένα με τις λέξεις μας και τις μεγαλοπρεπίζω, αν όμως μου παρουσιάζονται κι αυτές μεγαλειώδεις, θέλω να πω αν, οι λέξεις που είναι στο νου μου περισσότερο με μεγαλείο φορτισμένες παρά με νόημα…

αυτό σημαίνει ίσως πως η κατάντια για την οποία μιλούν συνεχώς τριγύρω μας και που υπήρξε και δική μας κατάντια, είναι και πηγή θαυμάτων…

όπως,

τα βιβλία τα γραμμένα

τα βιβλία τα άγραφα

τα βιβλία τα κεκοιμημένα

όπως,

τα λάθη…

τα καλεσμένα χωρίς χαρτί και καλαμάρι…

όπως,

οι τυχοδιώκτες ή οι συλλέκτες της εξαίρεσης ή οι καλλιεργητές στιγμιαίων συμβάντων…

προς αξιότιμον κον και καν

όποιος χάνει την αίσθηση των αναφορών

τρομάζει με τις κρίσεις

ας αφαιρεθεί λοιπόν

από τα χαρτονομίσματα

η χάρη του υδατόσημου

…

ο αέρας δυναμώνει μόνο με τα ασπροσμένα δέντρα

για να αποδειχτεί ότι οι έρημοι

δεν μετράνε σε αυτή την καταστροφή

…

φώτα της διασταύρωσης

αναβοσβήνουν μάταια

καθώς πεζοί και οχήματα

χάθηκαν στο ρήγμα της ανομίας

…

σκιές του ορατού;

μάλλον κύματα αποτυπώματα

της άδειας μεγαλοπρέπειας

…

δε θα ‘πρεπε ωστόσο

…

υ.γ. ο έλληνας, αποδεδειγμένα, πολύ τον λόγο και το μέλος αγαπά…όπως ακριβώς αγάπησε και τον Ξυλούρη! (7 Ιουλίου 1936 – 8 Φεβρουαρίου 1980)

 

ωωω κοίτα γύρω σου!

μισή προσδοκία

μισή γλώσσα

μισή λαχτάρα

μισή ομπρέλλα

(ένδειξη ότι αυξάνουν οι αναχωρητές)

ανυπομονησία εδώ

αγωνία εκεί

τι έγινε στο μεταξύ;

(κόσμος με ενσωματωμένη παραγματικότητα)

ο ενδιάμεσος κόσμος έχασε την εκκίνηση, χαίρει…

κι εγώ σε απόλυτη αδιαφορία,

προστατευμένη από την περιέργεια , σώζω την περίσκεψή μας

καμιά οδηγία

όλα τακτοποιημένα

ο λόγος γνωστός

(εσωτερική απόσυρση)

δείχνει την ευκολία της γραφής

εντωμεταξύ,

το νερό και ο αέρας

τα γλιστρήματα

εκτοπίζουν τους στιγμιαίους χρόνους

τρια σημάδια στα πόδια

για το ύψος της πλημμύρας…

η ευκαιρία της μακράς διαδικασίας

καλλιεργείται πριν απ’ όλα στα υγρά χείλη

ένα απορρημένο ποστ…

 

ολόκληρη ιστορία χιονιού στα μίντια

εντωμεταξύ όλοι να σου λένε
να γίνεις πιο μίνιμαλ
αλλά εσύ συνεχίζεις να βλέπεις

όπως οι εσκιμώοι στα ιγκλού

μια λευκή τοιχοδομία στη μέση γούνα και φωτιά κι ολόγυρα τον πάγο…