η κρήνη αναμεσίς στους θάμνους ξερνά φεγγαράκια
όπου ελλοχεύουν άγγελοι με σπαθιά
που καβαλάνε ά-λογα
που μες στα δόντια τους βαστάν λεπτά ζαχαροκάλαμα
με αεικίνητους μέρμηγκες
που κουβαλάνε κόκκους ζάχαρης
που αν τους κοιτάξεις προσεχτικά θα δεις
ένα σπίτι πνιγμένο μες στο χιόνι
και μέσα εμένα
να περιμένω
να βρεις το μονοπάτι
για την πηγή
να τιθασσεύσεις τα φεγγάρια
να μονομαχήσεις με αγγέλους
να σκοτώσεις τα ά-λογα
να αδράξεις γερά τα καλάμια
να ξεποδαριάσεις τα μερμήγκια
να μ’ έχεις
να με βλέπεις
le visage sous la neige ...
