το μεγάλο προσόν ενός σάντουιτς με τυρί είναι ότι δε χρειάζεται κάποιον με εξειδίκευση για να το ετοιμάσει και είναι πολύ δύσκολο να το κάνει κανείς να μην τρώγεται…
μπορεί το τυρί λόγου χάρη να είναι ποταπό, να μην εμπνέει φανατική αφοσίωση, μπορεί το ψωμί να ναι στεγνό, μπορεί να μην είναι ένα σάντουιτς με τυρί που θα γράψει ιστορία, αλλά, τέλος πάντων, όσο ταπεινό και να ‘ναι, θα παραμένει ένα σάντουις με τυρί, θα παραμένει ο εαυτός του… όχι ένας άλλος και θα ναι ανθεκτικό!
…
δεν ξέρεις πόσο ανθεκτικό είναι ένα σάντουιτς με τυρί μέχρι να το εκσφενδονίσεις, γι αυτό το έβαλα απεναντί μου, αυτό είναι φιλία, και δεν ανταλλάξαμε κανένα από εκείνα τα κενά σχόλια (κουβέντες χωρίς περιεχόμενο) της κοινωνικής εξερεύνησης…
ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσο λίγο χρόνο και χρήμα διαθέτω για φαγητό… και φιλίες, εξαιρετικές αρετές, ας τις εξερευνήσω… καίτοι κραδαίνω τον ορθολογισμό, με συνεπαίρνουν οι αποδείξεις και δίνω την πρωτιά στο νου, αν και σκοντάφτω στο μυστικισμό, σα φαντασμικές φαντασμαγορίες, και είδωλα ή σε παρακλητικά βελάκια και βελάσματα προς ουράνιες αρχές για το προς διαλεύκανση αδιαλεύκαντο ανθρώπινο σύμπαν…
…
ας φάμε τώρα!
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 1:39 μμ
Φαγητό και φιλίες…και τα δυο πολύ σημαντικά στη ζωή μας…
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 1:42 μμ
χαχαχα πόσο τέλειο το μηχάνημα! καλή χώνεψη
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 2:50 μμ
Ψωμί ,παιδεία ,πολύτιμη φιλία σωστά?
Καλή όρεξη
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 3:43 μμ
Μη νομίζεις ακόμα και το σάντουιτς με τυρί θέλει τη τέχνη του. Κάποιος θα δώσει παραπάνω σημασία στη ποιότητα του ψωμιού αλλά και σε αυτή του τυριού,δε το κάνουν όλοι.
Παίζουν λοιπόν το ρόλο τους και τα κατάλληλα χέρια
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 6:04 μμ
@ all :το κείμενο δεν αφορούσε τη διατροφή αλλά την ποιότητα ή την ποσότητα κάποιων καταναλώσεών μας …
καλή σας συνέχεια …φίλοι μου
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 10:07 μμ
Καλησπέρα αγαπητή……..
Είναι “φαινόμενο της εποχής” , η δικτατορία του “δεν έχω χρόνο”….
Δεν έχω χρόνο ούτε για κατούρημα….δεν έχω χρόνο να ξυθώ….κτλ ….
Για να αισθανθείς όμως άνθρωπος πρέπει σταματήσεις τον μαραθώνιο…. να βρεθείς με ανθρώπους που αγαπάς,να τους αφιερώσεις χρόνο…και το καλύτερο :να ψήσεις και να φας και να πιείς μαζί τους , έτσι;
Ιανουαρίου 28th, 2012 at 10:20 μμ
έτσι…
Ιανουαρίου 29th, 2012 at 1:51 μμ
ευφυές
κάνοντας μια βόλτα στη παραλία του Αλίμου με ένα φίλο από τη Σλοβακία πέσαμε πάνω σε ξεχειλισμένους κάδους ανακύκλωσης και άρχισε να με ρωτάει αν είναι ανεπτυγμένη η ανακύκλωση στην Ελλάδα και ως ποιο βαθμό – ένα από τα πράγματα που του είπα, ήταν ότι οι γεμάτοι κάδοι δεν είναι απαραίτητα ένας δείκτης ποιότητας διαχείρισης απορριμάτων – είμαστε όχι ό,τι ανακυκλώνουμε αλλά ό,τι καταναλώνουμε, με την έννοια ότι θα συζητούσαμε διαφορετικά για την ανακύκλωση έαν ξέραμε να (αντί)καταναλώνουμε
το ίδιο συμβαίνει και με τις φιλίες, χωρίς απαραίτητα το περιστασιακό να είναι μεμπτό καθώς η ποιότητα μιας φιλίας έρχεται από την ένταση και από το βάθος – η διάρκεια είναι ένα στοιχείο ανακύκλωσης (επιβεβαίωσης, εννοώ) αλλά η φιλία παραμένει ένα ζήτημα κατανάλωσης, γι’ αυτό και τόσο δύσκολα να την αρνηθεί κανείς – τη κατανάλωση της (eating machine)
Ιανουαρίου 29th, 2012 at 2:53 μμ
δεν αφαιρώ λέξη, προσθέτω μόνο πως τα καθαγιασμένα από διαφημιστάς κονσερβών και μείζονας μεταρρυθμιστάς των ζωών και των τεχνών, σκουπίδια, πως υποφέρουν το λιγότερο σε σχέση με εμάς…
Ιανουαρίου 30th, 2012 at 7:16 μμ
δεν ξέρω γιατί το ονόμασες φλύαρο ποστ, ίσως επειδή βάζει σε σκέψεις για το πως έχουν γίνει η σημερινές μας σχέσεις με τους ανθρώπους…Σίγουρα με ένα σάντουιτσ μερικές φορές έχεις περισσότερα σοβαρά πράγματα να πεις παρά με τους ανθρώπους..Άσε που όλα τα σάντουιτσ είτε φτιαγμένα από ποταπό τυρί είτε από καλό, ακούν τι έχεις να τους πεις. οι άνθρωποι πάλι σπάνια..
Φεβρουαρίου 2nd, 2012 at 9:18 πμ
λιτόν,σοφόν,νοστιμότατον. να μαγειρέψω καμιά μέρα, πότε έχεις κενό?
Φεβρουαρίου 2nd, 2012 at 11:49 πμ
διαρκώς κι ακαταπάυστως…
ανάβω το μάτι, ρεφενέ τα eλικά ε;
Φεβρουαρίου 3rd, 2012 at 12:44 μμ
Ομολογώ ότι μου είχες λείψει .
Φεβρουαρίου 3rd, 2012 at 12:48 μμ
όλα στη διάθεσή σου…
Φεβρουαρίου 4th, 2012 at 9:30 μμ
Πάντα νοστιμότατο το έδεσμα…
Είχες δεν είχες μας άνοιξες την όρεξη με το πάντα ταπεινό ψωμάκι…
Παρόλο που οι τάσεις των καιρών μας στερούν το χρόνο και τα όσα καλά αυτός συνεπάγεται..
Καλησπέρα!
Φεβρουαρίου 5th, 2012 at 7:48 μμ
καλησπέρα και καλώς ήρθες!