βία, ονομάζω μια τόλμη ακατάσχετη που οι κίνδυνοι είναι το πάθος της…
τη διακρίνω σε μια ματιά, σε μια περπατησιά, σ’ ένα χαμόγελο και σηκώνει μέσα μου φουρτούνες…
μου τα μπερδεύει όλα…
μου μοιάζει με γαλήνη που με αναστατώνει…
εκείνο όμως που την ξεχωρίζει σχεδόν πάντα καλύτερα από κάθε τι άλλο είναι που τα σημάδια της δεν είναι συνηθισμένα…
λίγες κουβέντες με κρατούν ενήμερη…
αποχαλινώνουν τη φαντασία μου…
η αναστάτωσή μου μοιάζει να δημιουργείται από το γεγονός πως μέσα μου παίζω ταυτόχρονα το ρόλο του θύτη και του θύματος…
τη νύχτα μάλιστα, ξεγελώ στ’ αλήθεια το θύμα και το θύτη!
τους ξεπροβάλλω έξω από εμένα, τους κάνω να συναντιούνται κάπου και γύρω στα χαράματα είναι μεγάλη η συγκίνησή μου όταν μαθαίνω πως ο θύτης σε λίγες ώρες θα πάρει το δρόμο προς τα κάτεργα και το θύμα θα υποκύψει στα τραύματά του…
τότε, η προσοχή μου προεκτείνεται μέχρι την περιοχή του εαυτού μου…
η ψυχή μου σηκώνει το βάρος μιας βίας που δεν την έχει επιθυμήσει και την εξημερώνει…
φορτίζεται με νόημα τόσο όσο θα έβαζα για να σκεπάσω με φιλιά, δάκρυα και χάδια μια στρογγυλή όμορφη φάτσα…
μια όμορφη στρογγυλή φάτσα λοιπόν χρειάζομαι για να ναι οι πράξεις μου όμορφες και στρογγυλές…
και είναι αποφασισμένο πως θα ναι όμορφες από τη στιγμή που χρησιμοποιώ τη λέξη “όμορφη”!
το έργο της απόδειξης θα το αναλάβουν οι εικόνες, οι συναλλαγές που μεγαλύνουν τον κόσμο μου…
οι εικόνες θα ναι όμορφες όταν το λαρύγγι μας ξυπνάει κι ανακαλύπτει τον ήχο…
ο ήχος θα ναι όμορφος όταν χαριστεί στα φτωχά και πονεμένα κορμιά μας…
