στους καλπασμούς της φαντασίας μου θέλω ν’ αγγίξω την πραγματικότητα…
για την αδιαφορία της με παρηγορεί το πολυάριθμο κοινό της…
στους καλπασμούς της φαντασίας μου θέλω ν’ αγγίξω την πραγματικότητα…
για την αδιαφορία της με παρηγορεί το πολυάριθμο κοινό της…
η ζωή μου: σπαταλημένη…πετυχημένα!
αυτό που θα πρεπε να είχα κάνει,
ήταν να γραφτώ σε σχολή σκοποβολής στα δεκαοχτώ
να εξασκούμαι τρεις ώρες τη μέρα...
θα είχα μοιράσει μοιραία τραύματα με απόλυτο τουπέ!
μετά θα πήγαινα για…φαΐ!
είμαι οπαδός του “φάτε τώρα”
δίνω την εντύπωση λιθόστρωτου που από πάνω του περάσαν αιώνες...
βαριέμαι να θυμάμαι…το παρελθόν μου
και με εκπλήσσει που η συνείδησή μου συνεχίζει ενεργά στο πόστο της…
οπότε είπα oh! αυτή είναι μια καλή στιγμή για διάλειμμα!

Ιανουαρίου 15th, 2012 at 8:26 μμ
Πολύ κλάψα το τραγούδι…
Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα. Ευτυχώς…
Καλό βράδυ!
Ιανουαρίου 15th, 2012 at 8:34 μμ
ευτυχώς τότε…
καλό βράδυ!
Ιανουαρίου 15th, 2012 at 10:22 μμ
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακρυά!!!!
Και περιμένεις να προσθέσω κάτι εγώ?
Καλα θα προσθέσω…Καληνύχτα και όνειρα γλυκά
Ιανουαρίου 16th, 2012 at 11:43 πμ
καλημέρα Κ και φίλοι
ξεκουράστηκες καλά το βράδυ;
φιλιά
Ιανουαρίου 16th, 2012 at 6:32 μμ
καλησπέρα αΧτίνα!
μμμ ναι και όχι, με ταλαιπωρεί ένας συγγραφέας…
φιλιά